5 Augustus 2023
14:00GANGA / Sharda Ganga
Ik luister alleen naar de radio als ik in de auto zit. Niet omdat ik niet van de radio hou, integendeel. Ik kan echter niet werken als de radio aanstaat, het leidt me teveel af. En omdat mijn auto Japans is, en alle aanwijzingen in het Japans zijn, blijft de Japanse knop stationair op Radio 10. Ik ben daar niet altijd happy mee, bijvoorbeeld op bepaalde tijdstippen op de zaterdagochtend, of op doordeweekse middagen als er geluiden moeten worden geraden (‘is het een oude ijzeren lepel die valt tegen een plastic waterfles van het merk ‘Wateengezeur’ en op die lepel zat een sprinkhaan die net een vier dagen oud blad van een zesjarige bitawiri struik heeft gegeten en die sprinkhaan is zo half gevallen op die tien vierkante meter grote tegelvloer van blauw geruite keramieken tegels uit Spanje die in de uitverkoop bij Malhoe aan de Rust en Vredestraat zijn gekocht?).
Voor de rest hou ik wel van Radio 10 hoor, met name van de avondprogramma’s, als ik minder geconfronteerd word met ‘klemtoonmisplaatsers’ en ellenlange menu’s van restaurants en vriendelijk toiletpapier, en reclames die mensen aanmoedigen tot gokken in vele vormen; geen probleem als je geen contant hebt, dan doe je het met je creditcard!
“Waarom die geheimzinnigheid? Of is het pure stommiteit dat niet bekend is wie de opdrachtgever is? Schuilt er een sinister motief hier achter?”
Ik zal nu stoppen met het opsommen van dingen die ik niet leuk vind, want er is genoeg wat ik wel leuk vind, anders was ik allang naar iemand gegaan om een ander radiostation stationair te laten klinken in mijn auto. Ik besef ook heus wel dat al die reclames ook op de andere stations te horen zullen zijn waar ik uiteraard ook weer andere ergernissen zou hebben, dus ik hou me liever bij de kleine ergernissen die ik al ken en waar ik mee heb leren leven.
Laat me toch nog één ergernis delen. Het is een nieuwe. Het is geen standaard deel van de Radio 10-programmering (en nogmaals, wie weet ook op meerdere stations, ik weet dat niet). Het is een geheel nieuw beestje, maar wat het is, is me niet duidelijk.
Is het wat ze internationaal noemen een ‘Public Service Announcement’ (PSA)? Zo een mededeling voor het algemene publiek, om het te informeren, te onderwijzen, bewust te maken. Maar al die vreselijke ‘liedjes’ in vele talen die iets mompelen over landelijke evenredigheid missen één van de belangrijkste delen van een PSA, namelijk: de identiteit van de opdrachtgever.
Is het misschien een reclame jingle? Nee, ze zijn te lang en ze missen een belangrijk element, namelijk: de identiteit van de opdrachtgever. Zijn het gewone reclames voor landelijke evenredigheid? Nee, want ze missen een belangrijk element van reclames namelijk: de naam van degene die je iets wil verkopen. Zolang je niet weet wie je iets wil verkopen, moet je automatisch de boodschap wantrouwen. Het is nogal een verschil als de Vereniging van Medici of de importeur van Johnny Walker je vertelt dat een fles alcohol per dag geweldig goed is voor je gezondheid.
Wie wil ons landelijke evenredigheid verkopen? Waarom die geheimzinnigheid? Of is het pure stommiteit dat niet bekend is wie de opdrachtgever is? Schuilt er een sinister motief hier achter? Ik moet wat minder naar sciencefiction kijken, ik weet het, maar ik denk dat iemand misschien ergens iets heeft gelezen over ‘subliminal messages’ en dacht: ‘hey, als we alle radioluisteraars veertig keer per dag ‘landelijke evenredigheid’ laten horen dan gaan die 51 mensen in DNA stemmen voor landelijke evenredigheid, want ze zijn dan helemaal via het publieke onderbewustzijn beïnvloed.
Hm, zoals ik het nu opschrijf lijkt het alsof ik denk dat communicatiespecialisten van het kabinet van de president dit hebben bedacht noh? Het is zo ongeveer wat we gewend zijn; alles wat fout is in één pakket verwerken, keer op keer een prestatie van formaat. Maar dat denk ik niet. Ik denk helemaal niets, ik zing slechts zachtjes: “Landelijke evenredigheid, dit spotje komt volgens mij van een ouwe geit.”