5 Augustus 2023
10:03INGEZONDEN
De teloorgang van Suriname is in de jaren zeventig ingezet. Eigenlijk sinds de aankondiging van onafhankelijkheid door de toenmalige premier Henck Arron. Het gezondheids- en onderwijsniveau van het land behoorde tot de beste van het Caribisch Gebied.
Rond de onafhankelijkheid in 1975 begonnen grote groepen mensen weg te trekken uit Suriname. Het is ook gebleken dat door het wegtrekken van geschoolde mensen in de loop der jaren de ontwikkeling van het land behoorlijk is gestagneerd.
Verrijking kleine groep
Suriname is vaak aangeduid als het zeventiende rijkste land, alleen zie je dat niet terug in de samenleving. Anno 2023 zie je dat een handjevol mensen heel veel materiële rijkdom bezit en het overgrote deel van de bevolking onder de armoedegrens leeft.
Het electoraat zou moeten gaan inzien dat verandering dringend nodig is en zijn stemgedrag ten opzichte van de traditionele partijen moeten veranderen. Gewoon kritisch analyseren en anders gaan stemmen, waardoor ook nieuwe politieke partijen in het machtscentrum kunnen komen. Dit is nodig om tegenwicht te bieden aan de traditionele politieke partijen die de afgelopen decennia de dienst hebben uitgemaakt met als resultaat dat een deel van de Surinamers in andere landen is gaan wonen en werken.
Suriname heeft tientallen jaren de grondstof bauxiet geëxporteerd, maar het daarmee verdiende geld zie je niet of nauwelijks in de samenleving terug qua welvaart. Slechts een kleine groep mensen heeft ervan geprofiteerd.
Nu worden onder meer hout, olie, goud en vis in grote hoeveelheden als het ware weggedragen uit Suriname en weer profiteert slechts een kleine groep hiervan. Het gevolg van de ontginning van de grondstoffen is onder meer vervuilde grond, vernietiging van het bos en aanslag op de flora en fauna.
Nieuwe partijen kans geven
Als men op de traditionele partijen zal blijven stemmen, is de vraag hoe en wanneer er verandering zal komen om bijvoorbeeld andere politieke partijen in het machtscentrum te krijgen. Sommige oude politieke partijen hebben de staatskas altijd als een ‘graaipot’ gezien met als gevolg een grote schuldenlast voor land en volk.
Daarnaast heeft het beleid van de oude politieke partijen er toe geleid dat er vandaag de dag ongeveer vijftigduizend tot zestigduizend ambtenaren in Suriname zijn. Volgens mij is dit een groot economisch probleem, dat maar niet wordt aangepakt. Tot op heden heeft geen enkele regering het aangedurfd om dit probleem op te lossen.
Ook het benoemingsbeleid van opeenvolgende regeringen ten aanzien van belangrijke functies heeft desastreuze gevolgen gehad, omdat men vaak family and friends op belangrijke posten heeft neergezet, zonder te kijken of die personen capabel waren of zijn voor die functie. Er zijn voorbeelden zat in Suriname hoe partijpolitieke benoemingen bedrijven naar de knoppen hebben geholpen, zoals Para Industries, Bruynzeel Suriname Houtmaatschappij en SML.
Ontwikkeling bleef achter
Het is te hopen dat voortaan kiezers (ook) nieuwe politieke partijen een kans gunnen om in het machtscentrum te komen, om zo daadwerkelijk concrete ontwikkelingen te brengen in Suriname. Ook is te hopen dat al bij de verkiezing van mei 2025 een combinatie van oude politieke partijen en (nieuwe) opkomende politieke partijen het verschil maken, om Suriname echt te ontwikkelen tot een land waarin alle Surinamers zich economisch en sociaal-maatschappelijk goed kunnen ontplooien.
Er is eigenlijk weinig tijd om de olie-industrie snel op gang te brengen, aangezien westerse landen al zijn begonnen aan de transitie van fossiele naar groene, duurzame energie. Kortom de tijd dringt voor Suriname.
Het land is eigenlijk in de afgelopen vijftig jaar bar weinig opgeschoten in zijn ontwikkeling. Hoe lang moet het nog duren voordat de juiste en capabele mensen in de juiste functies worden benoemd om echt duurzame ontwikkeling te brengen voor eenieder. Hopelijk duurt dat niet nog vijftig jaar en wordt voorkomen dat Suriname een failed state wordt, zoals Libië of Libanon.
Anand Gajadhar
De redactie van de Ware Tijd stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die worden geplaatst komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van de Ware Tijd. De redactie behoudt zich het recht voor om stukken niet te plaatsen, of in te korten of te redigeren zonder dat die uit hun context worden gehaald.