Retrospectieve beschouwingen in Suriname zijn niet dezelfde als introspectieve

INGEZONDEN

Met retrospectieve beschouwingen blikt men terug, kijkt men terug naar het verleden of naar het ontstaan van iets. Heel anders is het gesteld met introspectieve beschouwingen. Dan kijkt men naar binnen, naar wat men zelf heeft gedaan of gepresteerd en steekt men de hand in eigen boezem.

Zo mis ik enige introspectie bij de retrospectieve beschouwingen (Een diepteanalyse van Edire Castelen over de NDP) in de Ware Tijd van 19 juli 2023. Overigens, dat mis ik ook bij toppers van de NDP. Deze partij wil graag terug in het machtscentrum, maar waarom en waaraan zou ze dat verdienen? Om weer voedselpakketten uit te delen en kiezers daardoor aan zich te binden, om op grond van verwachte olie- en gasopbrengsten weer buitenlandse leningen aan te gaan en huidige en toekomstige generaties in financiële problemen brengen?

Niet bepaald een visie om voorwaarden te scheppen waardoor mensen in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Echter, het is meer een idee dat berust op de gedachte van een verzorgingsstaat. In zo’n staat zorgt de overheid voor haar burgers met sociale uitkeringen. Zo kweekt de overheid luie mensen die schitteren in de zon, al of niet met goud omhangen. Ik heb het dan niet over arbeidsongeschikte, zieke of oude mensen. Die verdienen hulp en verzorging. Wie niet bereid en in staat is fouten te onderkennen en te benoemen, verdient geen nieuwe kans.

Natievorming

Politieke partijen in een meerpartijensysteem opereren niet in een vacuüm. In coalitieregeringen was de NDP dus niet alleen. Toch had ze als grootste partij in de coalitie het voor het zeggen. Daarnaast moest rekening worden gehouden met de oppositie in De Nationale Assemblee (DNA).

NDP heeft inderdaad geprobeerd interetnische verschillen te overbruggen. Dat kunnen wij ook zien aan de multi-etnische samenstelling van de partij in DNA en geleverde vicepresidenten. Maar een multi-etnische samenstelling is nog geen garantie voor interetnische natievorming.

Natievorming kan op verschillende manieren, die elkaar niet uitsluiten. Door de eeuwen heen kunnen volkeren, etnische groepen, naar elkaar toegroeien en een natie vormen. Dat kan spontaan, maar ook doordat één etniciteit of volk gaat overheersen. Andere groepen onder wie inheemsen en marrons delven dan het onderspit. Dat zien wij nu gebeuren in Suriname.

Daarom is er bij tijd en wijle een oproep van marrons aan andere marrons om zich te verenigen. Er is ook een oproep door marrons aan creolen om zich te verenigen met marrons. Dat kan alleen maar tot doel hebben het potentiële Hindostaanse overwicht van de VHP te neutraliseren.

Waaruit bestaat dat overwicht? Het is duidelijk dat deze partij dat overwicht wil hebben door andere etnische groepen te onderwerpen, althans mee te krijgen in een soort schijn harmonieus bestaan. Dat gebeurt op allerlei manieren, niet alleen in de politiek.

Drugseconomie

Er bestaat een verwevenheid tussen politiek en bedrijfsleven in Suriname. In een betrekkelijk kleine maatschappij met 650.000 inwoners kent iedereen bijna iedereen. Suriname is een corrupte maatschappij geworden. Dit heeft zich ontwikkeld na het vakbondsconflict tussen (onder) officieren en de regering van premier Henck Arron van NPS, die heeft geleid tot de staatsgreep van 1980 waaruit NDP later is ontstaan.

De militairen die de macht grepen kwamen te zitten met een lege schatkist, ook al omdat Nederland na de Decembermoorden van 1982 weigerde de ‘revolutie’ verder te financieren met de toegezegde ontwikkelingshulp. Zo kon het gebeuren dat de drugshandel mede een financieringsbron werd voor militairen omdat zij en hun adviseurs nauwelijks het intellectuele niveau en/of de visie hadden om een potentieel rijk land verder tot ontwikkeling te brengen.

Mensen moesten hosselen om rond te komen. Voedselpakketten van familie uit het buitenland brachten enige verlichting. Onder deze omstandigheden kon corruptie welig tieren. De corruptie gaat tegenwoordig zo ver dat ondergeschikten worden gedwongen tot corruptieve handelingen en bij weigering volgt ontslag. Indien zo’n persoon geheel afhankelijk is van het inkomen bij een werkgever, heeft hij of zij geen andere uitweg dan mee te gaan met de corruptieve handelingen.

Geld stinkt niet

Iemand die financieel niet afhankelijk is van dat inkomen kan bij de rechter de nietigheid van het ontslag inroepen. Indien de rechter daarin meegaat is het ontslag niet geldig en moet de werkgever de persoon in dienst houden en dus met terugwerkende kracht doorbetalen. Indien de werkgever toch op dezelfde voet wil doorgaan, zal de medewerker worden afgekocht of zelf vertrekken. Ik ken zo iemand.

Nu is maar één persoon een beetje weinig, maar wie weet wat er in de bankenwereld gebeurt, zal dat niet zo vreemd vinden omdat de persoon die ik ken uit de bankenwereld komt. Het devies in de bankenwereld is: pecunia non olet; geld stinkt niet.

De politiek laat zich ook niet onbetuigd. Waarom denkt u dat er bijna geen beletselen zijn voor een kandidaat-(vice-)president met een criminele achtergrond om toch gekozen te worden door DNA en als dat niet lukt met de vereiste tweederdemeerderheid dan door de Verenigde Volksvergadering met een gewone meerderheid? In die vergadering zitten ook districts- en ressortraadsleden.

De kandidaat moet alleen geen daden hebben verricht die strijdig zijn met de Grondwet. Wie had het voor het zeggen denkt u toen de Grondwet van 1987 tot stand kwam? Zo kan een kandidaat-DNA-lid volgens diezelfde Grondwet worden gekozen en toegelaten zolang hij of zij maar niet in de gevangenis zit. Dus een strafblad maakt niets uit. Uiteraard moet worden voldaan aan de overige vereisten voor toelating.

Wie dus leuke geschiedenisverhaaltjes in boeken gaat lezen over NDP en het jongeren wil wijsmaken in de krant, doet er dus goed aan ook andere boeken te lezen of te wachten tot iedereen die toen leefde al is overleden. VHP door NDP vervangen is kiezen tussen twee kwaden. Beide partijen hebben bewezen hoe het niet moet.

Suriname heeft een geheel nieuwe politieke constellatie nodig met eerlijke mensen in de leiding en een ontwikkelingsvisie om het land. Een visie waarbij alle bevolkingsgroepen aan bod komen, ook die in het binnenland en niet slechts de leiders van partijen met hun familie en vriendjes in de boven- en onderwereld.

Surinamers hebben geen behoefte aan politieke partijen die er alleen zijn om verkiezingen te winnen met mooie praatjes. Maar ook voor nieuwe spelers moeten wij oppassen. In Suriname zijn er veel gelukzoekers en avonturiers die in de politiek willen en denken dat de bevolking dat inmiddels niet doorheeft. Wat hebben wij eraan om naar de stembus te gaan als het alleen maar van kwaad tot erger wordt? Wij hebben behoefte aan samenwerken. Niet aan ieder voor zich en God voor ons allen.

Rinaldo van Rhemen

De redactie van de Ware Tijd stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die worden geplaatst komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van de Ware Tijd. De redactie behoudt zich het recht voor om stukken niet te plaatsen, of in te korten of te redigeren zonder dat die uit hun context worden gehaald.