Integratie Chinezen

DE CHINESE AMBASSADEUR in Suriname Han Jing heeft op weg naar herdenking van 170 jaar Chinese immigratie zijn landgenoten opgeroepen meer te integreren in de samenleving. Hij heeft hen opgeroepen nog harder te werken en hogere eisen aan zichzelf te stellen.

Wat in het oog springt, is de menselijke kant die is getoond in de beginjaren van de vestiging van de Chinees in de handelssector. Begaan met het lot van de stedelingen die een armoedig bestaan leden, werd soepel omgegaan met burgers die woonden in de buurt van de Snesi winkri. De mensen kregen goederen, veelal eerste levensbehoeften, op rekening en mochten ‘eind van de maand’ betalen. Omu snesi bleek het hart op de juiste plek te hebben.

Helaas, vandaag de dag moet worden geconstateerd dat van die sociale kant vrijwel niets over is bij de ‘nieuwe Chinees’. De grootste zorg is dat prijzen van goederen haast onbeperkt stijgen en het gevoel ontstaat dat het willekeurig gebeurt.

De overheid maakt de Chinezen tot zondebok en de antipropaganda tegen hen is zo groot dat allerwege wordt aangenomen dat de basis van het kwaad niet bij het wanbeleid van de regering ligt, maar bij de winkeliers. Dat is deels waar, want het is een bekend feit dat bij elke loonronde van de overheid, zonder enige aanleiding, winkeliers – overwegend Chinezen die zijn verweven met alle sectoren – de prijzen aanmerkelijk verhogen.

Maar natuurlijk gaat de overheid niet geheel vrijuit. De doorsneeburger beseft dat de grootste boosdoener is de op hol geslagen wisselkoers, waarvan de regering niet in staat is die te beheersen. De Economische Controledienst zou bij de prijsbeheersing een belangrijke rol kunnen spelen, maar om de één of andere reden lukt dat niet. Hoe zou dit toch komen? Waar loopt de controle bij de winkelier vast?

Af en toe wordt met een mediacircus een schijnbeweging gemaakt alsof een grote vis van prijsopdrijving is gevangen, terwijl een groot deel dat bewust sommige prijzen opdrijft vrijuit gaat. Hoe dan ook, de indruk bestaat terecht en ten onrechte dat de prijzen de pan uit springen.

Han Jing betoogt dat viering van de vestiging van de Chinezen in Suriname betrekking heeft op alle bevolkingsgroepen die elkaar nodig hebben voor verdere groei en harmonisering in de samenleving. Een terechte opmerking, maar het proces van integratie komt niet van de ene op de andere dag.

De regering moet bewust maatregelen afkondigen, zoals verplichte inburgering met als verplichting redelijk Sranantongo spreken en verstaan, het volkslied en de basis culturele uitingen kennen. Dat leidt tot harmonisering in de samenleving.

De praktijk leert dat het nogal schort aan de verbale communicatie tussen consumenten en winkeliers. Het is niet de Surinaamse consument die zich verstaanbaar moet maken, maar de buitenlandse winkelier die zich vestigt. Het moge duidelijk zijn: het taalprobleem is een belangrijke barrière en daar moeten vreemdelingen overheen worden geholpen. Kan het niet goedschiks, dan maar met strenge voorwaarden of maatregelen.