Geen beachvolleybal voor Suriname op Cacso Spelen

door John Zaalman

PARAMARIBO — “We kunnen niet meedoen, omdat we een patiënt hebben. We hebben geen keus dan eruit te stappen”, zegt bestuurslid Desiré Eendragt van het Surinaams Olympisch Comité vanuit El Salvador desgevraagd aan de Ware Tijd. Hij wijst daarmee op het feit dat Suriname het beachvolleybalgebeuren op het vierjaarlijks terugkerend sporttoernooi voor Centraal en Midden-Amerika (Cacso) moet laten schieten.

Met het beach gedeelte wordt woensdag een aanvang gemaakt. Chagnaz Fränkel en Janneke Tammenga, die kort na aankomst in El Salvador in een ambulance werd afgevoerd naar een lokaal ziekenhuis, zijn de geselecteerden met Antoine Vliet als coach. “Siki un’ ne bai, maar vanaf aankomst heb ik aangegeven dat we ons niet gaan focussen op spelen, maar beterschap van Tammenga en daarna zien we verder”, gaat Eendragt verder.

De stekker heeft hij dinsdagmorgen op het laatste moment officieel eruit getrokken nadat gebleken was dat de uitslag van Tammenga niet beter werd. Daarvoor had hij ervoor gezorgd dat Fränkel en Vliet werden ondergebracht in het hotel waar de spelers van de andere landen vertoeven. Dat is anderhalf uur verwijderd van het hospitaal waar de Surinaamse international is opgenomen.

Dengue

Na het mindere nieuws vernomen te hebben, stelde het SOC-bestuurslid de organisatie in kennis en werd ervoor gezorgd dat Fränkel en Vliet terug naar het dorp gingen om zodoende dichtbij Tammenga te zijn. Tammenga beaamt dat ze na aankomst gelijk met een ambulance werd afgevoerd.

“Ze hebben dengue geconstateerd”, onderkent Tammenga. “Ik heb weinig bloedplaatjes dus gaan ze me een paar dagen houden tot die er weer zijn dus geen wedstrijden denk ik.” Vliet en Fränkel vinden het beiden jammer wat Tammenga is overkomen en dat Suriname niet meer zal deelnemen.

“Ik had tot dinsdagmorgen nog hoop dat ze ontslagen zou worden, maar haar situatie is eigenlijk verergerd”, verklaart de oefenmeester. “Op een foto zijn een heleboel rode stippen te zien, maar ze communiceert wel gewoon. Het is echt jammer, omdat we aan de hand van de landen die ik gezien heb een mooi toernooi konden spelen.”

Voor Fränkel is het alle voorbereiding ten spijt “vooral hoe we onder andere tegen Caribische landen zouden uitkomen. Sowieso vind ik het erg voor Janneke, want om helemaal in een ander land in een ziekenhuis te liggen, zal niet prettig zijn. We waren naar het hotel, maar zijn nu weer in het dorp en dichterbij haar.”

Belangrijk voor Fränkel is dat haar partner niet doodziek ligt op het bed. “Het is alleen dat bepaalde waarden van haar te laag zijn waardoor ze haar niet zullen ontslaan wat ook hun protocol is. Voor de rest moeten we nu gewoon nog om en bij tien dagen blijven en wachten op de tijd om te vertrekken.”

Zelf hoopt ze dat Tammenga snel opknapt zodat ze ontslagen kan worden en in het dorp bij hen kan aansluiten. “Ik was best enthousiast voor deze spelen. Op dit moment voel ik me alsof ik zomaar hier ben nu. Eerst wist je nog waarvoor je hier bent en dat is om te spelen. Nu denk ik van ik kon ook gewoon thuis zijn”, aldus Fränkel.