Lex Rijger was een coole guy

NECROLOGIE - Als hij nou thuis of buiten de stad met de familie was, Lex Rijger (76) haalde altijd zijn gitaar tevoorschijn. Met zijn muzikale dochters Cheryll, Zoureena en Xaviera zorgde hij overal waar hij kwam voor een melodieuze gezelligheid. In het bijzonder de country-and-westernmuziek lag hem na aan het hart. Compleet met zijn cowboyhoed en dito laarzen gaf hij optredens weg in Torarica, maar ook tijdens songfestivals en shows. Zijn laatste publieke optreden was in 2013. Het jaar daarop werd Alzheimer bij hem geconstateerd. De rots van de muzikale familie overleed op 23 juni en wordt vrijdag (vandaag) begraven.

Rijger was als jongeman al bezig met muziek. "Het was toen nog niet zozeer met countrymuziek", weet zijn echtgenote Nisa Rijger-Chandoe nog over de periode toen ze haar man pas leerde kennen. Hij had ook een muziekband 'The Drifter' die in de jaren zeventig een mix speelde van pop, blues en golden oldies.

Zijn interesse voor country-and-westernmuziek werd in de jaren tachtig gewekt toen zijn zus Magda Jessurun-Rijger hem vroeg mee te doen aan een country-and-westernfestival. Het beviel hem zo goed dat hij samen met zijn zus de band 'Country Roads' oprichtte. De Stichting Country and Western Music Suriname werd ook door hem gesticht. Behalve zang-optredens werd er aan linedancing gedaan. In de jaren negentig vertrok Magda naar Nederland, waarna Lex alleen optrad of samen met andere countryartiesten als René Nelson, in Torarica en bij huisfeestjes.

Intussen werden de vier Rijger-kinderen - Cheryll, Garry, Zoureena en Xaviera - ook muzikaal door hun vader opgeleid. Bij zijn kinderen heeft hij ingeprent dat ze met muziek altijd bij konden verdienen. Cheryll, de oudste, trad al op dertienjarige leeftijd met haar vader op in Torarica. Dat bleef ze doen tot ze haar eigen muzikale weg opging. Bij elk optreden was de rest van de familie verplicht om erbij te zijn. "Niet altijd vond ik dat leuk, maar als ik terugkijk ben ik blij dat hij dat heeft gedaan", zegt Xaviera dankbaar.

Vader Rijger trad af en toe op met zijn dochters, die toen de Rijgers Sisters vormden. Daarnaast organiseerde hij countryshows in de Amos Sporthal. De familie runde in 2007 - al was het maar voor vier maanden - een eigen bar, de Lex Rijger Countryclub, aan de Henck Arronstraat. De countryclubactiviteiten en lijndansen werden daarna thuis, respectievelijk in het weekend en op de maandag voortgezet.

Intussen trad Rijger nog op in casino's, bij huisfeesten en bij televisieproducties in verband met Moederdag of Kerst. Behalve nummers van andere artiesten, zong hij eigen geschreven nummers. Zo schreef hij het finale Suripop-lied 'A song of life', van 2011 gezongen door zijn drie dochters. Ook de meeste kerstnummers die hij zong, heeft hij zelf neergepend. Zijn laatste geschreven lied is 'Suriname, my homeland', waarvan er een muziekclip is gemaakt en die vaak op de lokale televisiezenders werd uitgezonden.

Zijn laatste publieke optreden was in 2013. "Al enkele jaren daarvoor merkten we een verandering in zijn gedrag. Hij werd depressief, vergat zijn teksten, maar wilde dat nooit toegeven. Lex was altijd een heel coole guy, maar in dat jaar veranderde hij plotseling en vertoonde agressief gedrag. Hij werd iemand die plotseling gewoon dichtklapte", zegt zijn echtgenote. Hij sprak dan maandenlang niet meer tot in 2014 de arts de ziekte Alzheimer bij hem constateerde.

De familie besloot in 2015 een laatste familiereis met hem te maken door op cruise te gaan. Zijn vrouw merkte de achteruitgang toen ook, want tijdens die reis staarde hij steeds levenloos voor zich uit. Zelf vermoedt ze dat het door de medicamenten komt. Pas toen ze ermee stopte, begon hij weer te praten. Tot afgelopen 12 juni, toen hij weer helemaal dicht klapte.

Behalve op muziek heeft Rijger ook op sportgebied zijn verdiensten gehad. Zelf was hij basketballer van CLD en De Arend. Met wijlen Paul 'Pa Lefi' Leeflang heeft hij, na zijn masterstudie in basketbaltraining in Mexico, SCVU opgericht. Hij werd toen ondervoorzitter. Naast basketbal volgde hij een training als scheidsrechter en daarna scheidsrechterinspecteur. Hij deed ook aan voetbal, waar hij jongeren van voetbalverenigingen als Puwa Nani en Bintang Baru '82 trainde. Xaviera herinnert zich hoe zij, haar broer en zussen verplicht waren om zes uur 's morgens mee te gaan trainen. "Aangezien alles voor een bepaalde tijd is, stopte hij met de sportactiviteiten en ging zich meer richten op muziek", vertelt Nisa.

Rijger ging in 2004 met vervroegd pensioen als deurwaarder van de belastingdienst na 35 dienstjaren. Daarvoor kwam in juni van dat jaar zoon Garry bij een auto-ongeluk om het leven. "Na dat ongeluk ging hij niet meer naar het werk en ik denk dat dat heeft gemaakt dat hij in een depressie is geraakt", zegt Nisa. Eén van de laatste privéopnames, tijdens zijn ziekte en waar hij nog zong, was met dochter Zoureena in de auto. Ze zongen zijn lievelingslied 'Only a fool', waarmee hij ooit meedeed aan het Evergreen Songfestival.

Hoewel hij geen strenge vader was, kon hij erg boos worden als ze zich niet aan de vastgestelde afspraak hielden. Xaviera: "Hij was echt stipt met de tijd. Als we bijvoorbeeld laat of traag deden werd hij boos. Ik denk dat het zijn manier was om met deze kleine dingen ons te trainen zelfstandig in het leven te kunnen staan. Eens was de autoband geboord en hij verplichtte mij om de band te verwisselen. Hij zei erbij: 'Als ik er niet meer ben, wie gaat het voor je doen?"