30 Juli 2018
20:00Soms, heel soms, is het werk van een muziekrecensent uitermate onomwonden wanneer een album of lied uitzonderlijk goed is. Maar ook wanneer het tegenovergestelde waar is, vliegen de woorden vaak bijna letterlijk vanuit het toetsenbord naar het scherm. Echter, niet altijd geniet de recensent een dergelijke luxe. De zevende liedschrijver maakt het namelijk niet gemakkelijk. Ryan Rozenblad, de schrijver van het nummer ‘Climax’ en de zesde SuriPop-debutant op het album is geen onbekende wanneer het om muziek gaat.
Liedschrijver: Ryan Rozenblad         Song: Climax Â
Arrangement: Asgar Koster             Vocalist: Patrice Talip
Hoewel hij zelf niet als muzikant te boek staat, is Rozenblad ongetwijfeld het meest fameus door zijn zondagse show op Radio 10, waarin hij op meesterlijke wijze nummers afdraait. Zijn show kent een kleurrijke melange van jazz, neo-soul en r&b, die hij zwoel aaneenpraat. Heel zelfverzekerd heeft hij zich dan ook gekroond tot 'de favoriete dj van je vriendin' en wellicht is dat ook zo. Rozenblad heeft samen met Suleigha Winkel ook aan de wieg gestaan van 'KrontoKuku', een reeks van succesvolle shows waarin lokale artiesten een voorhoederol vervullen. De gouden editie van SuriPop kenmerkt zich niet alleen door een groot aantal debutanten, ook het aantal liedschrijvers dat ervoor koos om het nummer in het Engels te verwoorden, overstijgt de vorige edities.
Rozenblad behoort tot dat klein leger durfals en dat mag best op prijs gesteld worden. Immers, de woorden in 'Climax' zijn grotendeels zorgvuldig gekozen. 'Guide me through your forest please, let's make a way through your trees' is zo een deel dat voor meerdere interpretaties vatbaar is en, afhankelijk van wie ernaar luistert, dubbelzinnig kan klinken. Daarnaast vertelde de liedschrijver tijdens de presentatie van de nummers, dat hij graag wilde dat er meer r&b-liedjes werden toegelaten. Wellicht een poging om af te wijken van het typische SuriPop-geluid. Ook Rozenblad 's keuze van de vocalist is opmerkelijk en gewaagd. In ieder geval bij het groter publiek is Patrice Talip namelijk onbekend.
Maar de wereld behoort toe aan de mensen die risico's durven nemen. Gevaar is echter intrinsiek aan elke gok. Het kan elke kant op gaan en de uitkomst maakt je held of paria. Aan het begin van 'Climax' bouwt arrangeur Agar Koster de spanning op met een cymbal roll. Hij schept daardoor verwachtingen die seconden daarna niet worden ingelost wanneer Talip begint te zingen. De instrumentale background die volgt behoeft een warme, volle stem die diep raakt. Een stem die met elke trilling de climax vanuit de wortel van de ziel naar de oppervlakte kan bekoren. Maar dat lukt de zanger die met een ijle, ietwat nasale stem zingt, niet.
Het is echter niet zo dat nasaal het per definitie slecht doet in r&b. Een groot voorbeeld van een zanger die met zijn nasale stem zelfs is uitgegroeid tot een sekssymbool in de piekperiode van r&b in de jaren negentig, is Keith Sweat. Er is vrijwel niemand uit die periode die hits als 'Nobody', 'Twisted' en 'Get Up On It' niet luidkeels kan meezingen. Een kenmerk van Sweat bij die producties is dat de zang en het instrumentale naadloos op elkaar aansluiten. Op de een of andere manier lukt het de arrangeur en de zanger in 'Climax' echter niet om elkaar te complementeren. Wanneer Talip zingt 'A look into my eyes and surely you will see…' zouden de strijkers wellicht iets anders moeten spelen zodat het qua ritme en gevoel beter bij het moment van het lied past. Later in het lied, wanneer saxofonist Laurence Gudge zijn duit in het zakje doet, wordt dat effect wel bereikt.
De mooie beelden van de bijbehorende video maken veel goed, maar ook de verhaallijn die daarin wordt uitgebeeld roept, misschien wel met opzet, enige verwarring op. De kern van de tekst komt namelijk dichter bij een vleselijke climax, terwijl de beelden verduidelijken dat de schrijver kennelijk op een geestelijk hoogtepunt doelt. Het is de laatste jaren ontzettend populair om retro te gaan in de muziek. Favorieten zijn stijlen uit de jaren zestig, zeventig, tachtig en negentig. Met 'Climax' lukt het Rozenblad echter onvolledig om het 90's gevoel te doen herleven. 'Climax' staat dan wel op papier, tot een apotheose komt het niet.