8 Oktober 2020
14:00“De Marowijnerivier is geen grens maar een verbinding.” Dat is de filosofie van de Franse ambassadeur Antoine Joly. De Surinamerivier is geen grens maar een verbinding. Beide visies zijn waar maar hebben in wezen één groot verschil: de Surinamerivier is geen landsgrens. De Marowijnerivier vormt echter de grens tussen de soevereine staat Suriname en de Franse kolonie Frans-Guyana. De filosofische benaderingswijze van Joly is bühnepraat. Hij paait ons om niet lastig te doen over de onduidelijkheid rond het betwiste gebied in Zuidoost-Suriname.
Op zijn meet-the-people-in-the-district-propagandacampagne herinnerde Chan Santokhi ons er wederom aan dat ook in Zuidwest-Suriname wij een grensprobleem hebben. Dat deed hij in zijn enthousiasme over de bouw van een brug tussen Suriname en Guyana, zijn persoonlijke issue. Toen hij de inauguratie van zijn Guyanese ambtsgenoot Irfaan Ali onlangs bijwoonde, was het betwiste zuidwesten geen agendapunt. Wel een brug over de Corantijnrivier. Waarom een brug over deze grensrivier als het probleem van het betwiste gebied nog levend is? De noodzaak voor de brug is niet aangetoond met de financieel-economische crisis waarin wij verkeren. De huidige aan- en afvoer van goederen en diensten van en naar Guyana toont geen verbetering of stagnatie van onze economie, een staat waar wij al jaren in verkeren.
Elke president wil in materiële zin zijn sporen nalaten. Jules Wijdenbosch bouwde een brug die hij naar zichzelf vernoemde. Helaas hebben wij er nog steeds onder te lijden. Corruptie druipt van de brug af. Desi Bouterse bouwde een highway waar hij zijn naam aan verbond. Het narcisme druipt er van af. De belofte van Santokhi om nog binnen deze regeerperiode de brug tussen Nieuw-Nickerie en Springland te realiseren heeft ook narcistische trekjes. Waarom een tientallen miljoenen dollars verslindende brug terwijl je eigen huis nog uit de as moet herrijzen en de grenzen nog niet vastgesteld zijn?
Terugkijkend op de historische warboel rond onze zuidwestelijke en zuidoostelijke grenzen, heb ik gemerkt dat het erop lijkt dat slechts met Frans-Guyana naar wederzijdse tevredenheid het grensgeschil zal worden opgelost. Let wel, het lijkt erop. De vernietiging vorig jaar van materiaal en tenten van Surinaamse goudzoekers op het eilandje Akoti Kampou maakte nogmaals duidelijk dat er geen duidelijkheid is wat de grens is in het betwiste gebied. Akoti Kampou zorgt niet voor verbinding maar vraagt om oplossing van het grensgeschil.
De hoop op een oplossing in het grensconflict met Frans-Guyana kreeg een heel dubieuze dimensie erbij toen vicepresident Ronnie Brunswijk ambassadeur Joly op zijn kabinet ontving. Omgekeerd kan niet. De Surinaamse vp staat internationaal gesignaleerd. Een stap in de Franse ambassade (Frans grondgebied) noodzaakt de Franse ambassadeur de Surinaamse vp te arresteren en over te dragen aan Interpol/Nederland waar Ronnie Brunswijk een straf van acht jaar moet uitzitten voor cocaïnesmokkel. Dit is onze politieke realiteit die verweven is met drugsgerelateerde praktijken van een man die net als Desi Bouterse de Surinaamse democratie gebruikt om uit handen van internationale justitie te blijven. Twee voorbeeldenfiguren waar je als Surinamer niet trots op kan zijn. Nu de oranjepartij zich heeft verzoend met het Nederlandse Oranjehuis, misschien dat een goed woordje van Chan kan zorgen dat koning Willem-Alexander de voormalige Jungle Commandoleider gratie verleent. Kan Brunswijk weer gerust zijn gezicht in Albina vertonen.
Liever een goede buur dan een verre vriend. Olie en gas zijn goede argumenten. Mijn Guyanese opa maakte deel uit van de expeditie die de grenspaal op de Surinaams-Guyanese-Braziliaanse grens neerplantte. Dat was lang vóór het Tigri-incident in 1969. Regel eerst de grens, ook al was het maar voor de zogenaamd bewuste Surinamers die nog steeds de verkeerde kaart gebruiken. De Fransen en Guyanezen hoeven zich toch niet te beroepen op het gegeven dat zogenaamd bewuste Surinamers twee rijke gebieden al hebben opgegeven. Bruggen verbinden samenlevingen die aan grenzen gebonden zijn.