COLUMN: Oom Henkie

Elke familie heeft zo een oom of neef. Of tante/nicht. Van die mensen die meteen op je stoep staan bij goed nieuws. Boi! Niemand zo gezellig als Oom Henkie of Tant’ Jettie. Ze brengen de boel aan de gang, ze sloven zich uit om bazuinkoor of brassband voor je te organiseren om je te verrassen. Negen van de tien keer krijg jij later de rekening voorgeschoteld, maar ach, zo is Henkie nu eenmaal.

Goed voor feestjes, maar verantwoordelijkheidsgevoel nul. En giet je wat Red, Black of Blue in Henkie, dan gaat Henkie helemaal full speed los. Dan is het lachen! Dus laat Henkie hor. Maar als er een probleem is, zeg je bent plotseling dakloos geworden of je moet opgenomen worden in het ziekenhuis en je zoekt iemand om op je kinderen te passen, dan zijn mensen als om Henkie en Tant' Jettie nergens te bekennen.

Je belt ze op, ze nemen niet op - ze hebben al van anderen gehoord dat je iets nodig hebt. Je klopt bij ze aan, ze houden zich schuil achter de gordijnen. Aan de oom Henkies van deze wereld moest ik denken deze lange dagen waarin dat staatshoofd van ons onzichtbaar was. Intussen heb ik een natuurkundige wet kunnen ontdekken. De wet van de reactiesnelheid van president Bouterse. Die wet luidt: hoe slechter het nieuws, hoe trager zijn reactie. Hoe beter het nieuws, hoe sneller die reactie.

Case in point: Er is olie!!! Binnen een paar uur zien we de president omringd door kornuiten het glas heffen. Zijn brede lach is overal te zien. Je kan hem niet wegslaan uit het nieuws. Maar dan: er is een gigantisch probleem in het land en het volk is onzeker! Ze hebben behoefte aan iemand, een gezaghebbende die het kalm uitlegt, die antwoorden geeft. Wie je nergens ziet of hoort is Henkie. En de president. Eerst wachtten we bijna twee weken voor hij het woord tot ons richtte via de pers, en toen dat woord eindelijk kwam, die woorden...ik heb er geen woorden voor.

De enige gezaghebbende stem aan die persconferentietafel op vrijdag was de stem van Vijay Kirpalani. Waarvoor Tsang daar zat, begrijp ik nog steeds niet. En dan die president? Die wauwelde wil ik zeggen maar ja, het is de president, dus even een ander woord vinden- kan ik zeggen kletsen, bazelen, zwammen en zeveren? Want gezeverd heeft ie. Over aanvallen op de economie. Van wie die komen kan hij niet zeggen.

En weer dat geklaag van lijnen die hij uitzet, maar mensen die niet doen wat hij wil (nogmaals, dan deug je niet als manager en/of als leider), en oh ja, dat hij zo hard werkt. Nou, één van de primaire taken van een Staatshoofd is om in tijden van crisis zijn/haar gezicht te tonen. Ook al heb je de antwoorden nog niet. En die heeft hij echt nog niet gegeven. En dat weet hij, gezien zijn geïrriteerde reacties naar doorvragende journalisten toe.

Voor de duidelijkheid, deze vragen zijn nog onbeantwoord: hoe heeft de besluitvorming plaatsgevonden opdat die kasreserves zijn gebruikt op oneigenlijke wijze? Als het inderdaad zo is dat de minister van Financiën helemaal niet wist dat zij gebruik werden voor deels consumptieve uitgaven en valuta-interventies, betekent dat dan niet dat hij zijn eigen boekhouding niet kent? Dat hij dus niet weet hoeveel geld er in kas is? Is hij dan toch niet het slimste jongetje in de klas? En wie gaat hij op 26 mei de schuld geven van dit debacle?

De vorige keer - in juni 2015 - waren het de Grieken die in 2008 de wereld in een financiële crisis hadden gestort - wie zal het dit keer zijn? Ach man, dit was zo een dag dat ik wenste dat ik aan de alcohol was en wat meer op Henkie leek.