6 Februari 2020
14:00In Suriname hebben we een hele slechte gewoonte. In zakelijke relaties geloven we onze partners in crime op hun woord. We hebben geen Nederlandse blauwe ogen dus wordt het lastig de vele kleurschakeringen die onze ogen rijk zijn, onder één noemer te plaatsen. Wat in feite aan de hand is, is dat kleurrijke ogen geen maatstaf van betrouwbaarheid zijn. Een kleine man die zijn huis wil bouwen of verbouwen zal weggehoond worden met de vraag waarom hij denkt dat de bank hem moet vertrouwen. Hij zal bij wijze van spreken zijn doopceel moeten lichten, wil hij kans maken op een lening.
Diezelfde kleine man steelt kippen en doksen, puur uit hongersnood als gevolg van de malaise waarin deze regering hem en zijn gezin in dreef. Nog voor hij zijn honger kon stillen, is hij opgesloten. In verhouding tot de man in hongersnood hebben witte boordcriminelen meer gestolen dan slechts om hun hongerige magen te vullen. Generaties na hen zullen zich geen zorgen hoeven maken over de dag van morgen. En toch lopen deze criminelen vrij rond in afwachting van een integriteitonderzoek. Niet eens onderzoek naar overduidelijk gepleegde strafbare feiten.
Wat betekent stelen uit de kasreserve eigenlijk? Het begrip zegt het al, het is een reserve voor noodsituaties. Dat Suriname in diepe nood verkeert, daar hoef je geen helderziende voor te zijn. Een blinde voelt aan zijn water dat de verdrinkingsdood nabij is. Ik begrijp dat vicepresident Ashwin Adhin zich geroepen voelt het op te nemen voor de hand die hem voedt. Maar dan moet je wel met goed gedocumenteerde argumenten komen om een geloofwaardig verhaal neer te zetten.
Ik snap niet dat zo'n slimme intellectueel zich laat meeslepen omwille van één man. Het maakt zo'n domme indruk dat je er niet aan ontkomt dat zijn emotionele ontwikkeling ergens in zijn kleuterperiode is blijven steken. Toen geloofde hij nog in Sinterklaas en de eenhoorn met vleugels maar vergat fu san ede Gado no gi asi tutu. Uit de verdediging van Adhin blijkt overduidelijk dat hij niet op de hoogte is van wat onder zijn neus gebeurt. Hij is een puppet on a string. De enige die het niet doorheeft, is wonderwel hij.
Wat is er met honderd miljoen US dollar gedaan? Laten we er van uitgaan dat die dollars inderdaad uitgegeven zijn aan basisgoederen. Dat maakt de situatie nog pijnlijker. Voor overlevingsvoedselpakketten moet je in de rij staan. Ben je geen paarse aanhanger dan mag je creperen. Ben je wel een paarse aanhanger, dan subsidieer je de verkiezingskas van de NDP. Je wordt gaar gebakken in je eigen vet terwijl de hoofdverantwoordelijke, de volkspresident, met geen woord rept over zijn misleiding.
Integendeel, hij ziet kans zich druk te maken over het opsluiting voor zijn misdaden in december 1982. Het wordt er alleen maar verwarrender op welke belangen voor wie centraal staan. Dat de president geen economisch wonder is, is geen nieuws. De man denkt alleen in termen van stapeltjes euro's en dollars. Zijn stapeltjes worden stapels en oh wee als iemand durft aan zijn stapeltjes te komen.
Maar in deze soap rond de Houdini-verdwijntruc gedraagt de bankiersvereniging zich als de gebeten hond en huilt DSB-directeur Steven Coutinho krokodillentranen. In de bancaire wereld waar je verantwoordelijk bent voor andermans geld dat je in vertrouwen is gegeven, dient zakelijkheid en de controle daarop gegarandeerd te zijn. De kleine man die zijn doopceel moet lichten om zijn kredietwaardigheid te tonen alvorens goedkeuring te krijgen voor een lening, wordt net zo lang opgejaagd tot hij besluit om verder in armoede te leven.
Nu geven dezelfde bankiers het vertrouwen aan de Centrale Bank van Suriname (CBvS) zonder ook maar een handtekening voor wat mondeling is afgesproken. De CBvS heeft nota bene in geen jaren een financieel verslag gepubliceerd. Dan ga jij als geldschieter je toch achter de oren krabben hoe kredietwaardig de nationale financiële instelling is. Daarom verbaasde het mij enorm toen Coutinho zondagmorgen als een held op de stoep van zijn bank stond en nog net niet in huilen uitbarstte voor het gefingeerde onrecht dat hem is aangedaan. Nog even en zijn aanhang had geroepen: Steven for president.
Met de verdwijning van honderd miljoen US dollar uit de kasreserve en het verzonnen uitgavenpatroon wordt slechts één ding duidelijk: Suriname is failliet. Gelukkig liggen de olievelden ver weg buiten onze kust. Het bespaart ons geld en mensenlevens zoals de goldrush zijn tol tot nu toe eist.