11 Januari 2020
21:41PARAMARIBO - Met de publicatie van ‘Meti Fu Boyti’ ziet de schrijfster / dichteres een wens in vervulling gaan. “Een vaak gehoorde klacht is dat jongeren niet willen lezen en als gevolg daarvan dus geen leescultuur hebben. Hun interesse hiervoor wekken begint al van kleinsafâ€, benadrukt Flos Rustveld. “Geef je ze een boek dan leren ze ook nieuwe woorden bijâ€. Vrijdag heeft Rustveld het boek gepresenteerd op O.S. Tammenga.
De amandelboom op het schoolerf is versierd met slingers en er zijn naamborden om de stoelen heen geplaatst. Hierop staan namen van dieren in het Sranantongo. De pupillen van het derde leerjaar verstaan nauwelijks Surinaams en hadden enige moeite om de namen te lezen. Daarom is dit prentenboek heel nuttig. Ze leerden dat kalkoen, krakun, is in het Surinaams, ezel wordt buriki genoemd en een poes noemt men puspusi.
Rustveld, in Nederland woonachtig, en Siegmien Staphorst van Naks hopen dat dit boek, de eerste uit een serie, zal helpen om de taalontwikkeling opgang te brengen. De school heeft een exemplaar in ontvangst genomen. Schrijfster Rustveld is op de leerkrachten aangewezen voor de promotie van het Surinaams. Zij had graag gewild dat alle scholen een exemplaar hadden waardoor ze de namen van deze dieren kenden. 'Meti Fu Boyti' belicht de dieren op de boerderij. "Als je een boek uitbrengt in Nederland moet je een ISBN-nummer kopen. Ik heb er gelijk tien gekocht. Hierna volgt 'Meti Fu Busi'.
Naast O.S. Tammenga heeft ook de culturele organisatie Naks een prentenboek in ontvangst genomen. Staphorst, voorzitter van Naks, wil continuïteit van de voorleesdagen waar uitsluitend verhalen in het Surinaams worden verteld. Dit jaar wil de organisatie meer scholen aandoen. "We hoeven het wiel niet opnieuw uit te vinden. Meertaligheid in het onderwijs kan alleen maar voordelen opleveren voor het kind."
Ook Rustveld pleit voor behoud van de taal. Zij heeft in Nederland van 2014 tot en met 2016 een programma verzorgd op de radio waar er uitsluitend Sranantongo werd gesproken. Eerder publiceerde ze het boek 'Wan gro-ede kon gi Maria', een vertaling van 'Slaaf kindje, slaaf' van Dolf Verroen.
Er is volgens de auteur genoeg materiaal om over te schrijven. Naar eigen zeggen heeft ze twee jaartjes nodig om haar taken af te werken en kan ze zich totaal focussen op haar passie voor schrijven. "Je moet je voorstellen dat je twee kamers in je hoofd hebt; eentje voor Sranantongo en de andere voor Nederlands. Ga je in de kamer van Nederlands, dan heeft het veel gereedschappen, ga je in de Sranantongo kamer dan zie je misschien een frustu spikri of een hamer ergens liggen. Yu no abi nofo wroko sani fu tak' a taal grat' hari".