6 Januari 2020
14:00De meest loze belofte van president Desi Bouterse, als we de voorbije tien jaar de revue laten passeren, is wel dat wij het samen zouden doen. Daar is absoluut niks van terechtgekomen. Niet tijdens Bouterse I en al helemaal niet tijdens Bouterse II. Eigenlijk was het zoals kort na de staatsgreep in 1980. De samenleving had zoiets iets van ‘laten we kijken’. Zelfs diehard-tegenstanders van alles wat paars is, namen een afwachtende houding aan. In de hoop, die achteraf een grote illusie is gebleken, dat er was geleerd van fouten uit het verleden. Niks is minder waar gebleken.
Er zijn zaken en beleidsissues te over die zich bij uitstek leenden om het 'samen te doen, maar waarbij de NDP besloot het alleen te doen. En keer op keer is achteraf gebleken dat op solotoer gaan, de verkeerde keuze was. Neem uit Bouterse I nou het project 'Naschoolse Nyan Patu'. Prachtig idee, maar omdat er niet werd geluisterd naar kritiek van Surinamers met het hart op de juiste plek, één van de grootste fiasco's van de twee termijnen Bouterse. Het bleek een bron voor grootschalige corruptie.
De drie sociale wetten zijn nog zo een voorbeeld. Prachtig initiatief, omdat iedereen in Suriname recht heeft op goede medische voorzieningen, een minimuminkomen en een pensioen. Wederom werd oprechte kritiek argeloos terzijde geschoven. Haast alle problemen waar het project nu mee kampt, werden destijds genoemd. Ondertussen is er gesleuteld aan de wetten of worden voorbereidingen daartoe getroffen.
Nog zo een voorbeeld is de invoering van de rij- en voertuigenbelasting. Vanaf het begin is gewezen op de onrechtvaardigheid, maar ook de inhoudelijke tekortkomingen. De klaagzang werd genegeerd. Diverse personen en organisaties hebben gewezen op de inhoudelijke tekortkomingen in de wet. Er werd niet geluisterd. Niet dat alleen. Coalitiepartners die niet klakkeloos achter de NDP aan wilden lopen, werden zonder pardon bij het grofvuil geparkeerd of in tweeën gespleten.
DOE, Pertjajah Luhur, Palu, A-Combinatie dan wel Abop en BEP, allemaal kunnen ze ervan meepraten. Samenwerking met de NDP stond de voorbije tien jaar garant voor een interne splitsing of een schoffering. Alleen de Palu kan zeggen dat er niemand uit de partij is overgestapt naar de NDP. Maar van de warme band die er in het verleden was, is hoegenaamd niks meer over. En of er electoraal nog iets te halen valt voor de partij valt ook te betwijfelen. Althans, bij de komende verkiezingen.
Echter, het grootste fiasco is de Alcoa-kwestie. Zelfs naar de eigen fractie werd niet geluisterd. Een zaak die zich bij uitstek leent voor een nationale opstelling, dwars door partijpolitiek heen. Omdat niet alleen de belangen van Bouterse en de NDP op het spel stonden en staan, maar die van ons allemaal. Erger nog, de belangen van de generaties na ons.
En nu, als alles in kannen en kruiken is, komt het staatshoofd met een zogenaamd 'nationale' opstelling en wil hij maatschappelijke groeperingen informeren. Waarover? Ze nog maar eens duidelijk maken dat hij lak heeft aan wat de rest van het land vindt over de wijze waarop de Afobakadam in Surinaamse handen is gekomen?
Nee, samen hebben 'we' het niet gedaan de voorbije tien jaar. En dat is misschien wel de belangrijkste les voor alle politieke partijen die aanstalten maken om mee te doen op 25 mei. Alleen is niet in het belang van Suriname. En al helemaal als het partijen betreft die electoraal ten dode zijn opgeschreven, maar zich angstvallig vastklampen aan een naam en een 'rijk' verleden. Als ze echt het belang van Suriname voor ogen hebben, dan doen ze het niet alleen. Dat werkt niet. Het werkt alleen samen.