21 December 2019
14:00Dat was de titel van een stukje dat ik schreef ten tijde van de watersnoodramp in het binnenland in mei 2006. Ik zat als vrijwilliger bij het NCCR en pende aan het eind van elke dag een soort van bulletin over de noodhulpoperatie die bekend stond als Falawatra. Het waren berichten voor binnen- en buitenwacht over de stand van het water, de diverse acties en andere wetenswaardigheden.
Het was elke dag weer reuze spannend om de berichten van verafgelegen plekken af te wachten. Ze kwamen binnen via de radio, die meldingen van hoe hard het water in de rivieren steeg of daalde. Na een aantal dagen van almaar stijgend water vanwege aanhoudende regen kwam op een gegeven moment deze fraaie, verlossende zin over de radio: 'de stijging daalt'. De berichtgever bedoelde dat het water minder hard was gestegen dan de dagen ervoor.
Dat was enerzijds goed nieuws, want het betekende dat het ergste wellicht voorbij was, dat er nu minder water uit de hemel kwam vallen dan ervoor. Maar een hoerastemming was nog niet op zijn plaats, want het water daalde dus niet. Het steeg alleen minder hard. Ik zeg het nog maar eens, voor de duidelijkheid. De stijging daalt. Aan die zin moet ik tegenwoordig vaker denken als ik weer eens de verbijsterend gruwelijke dingen hoor, die vanaf de paarse oevers de wereld in worden geslingerd.
Zoals bij de opening van het NDP-infocentrum Geyersvlijt. Als je de speeches daar beluisterde, en vooral die van de partijleider, dan is er één rode draad te vinden. En die draad is veel meer dan een draad, het is eigenlijk een brevet. En daarop staat geschreven, in, hoe kan het anders, koeienletters: dit is een brevet van onvermogen. Als daar een partijleider, die tevens de president is van een land, staat te jeremiëren dat mensen steeds zijn projecten bederven door inhalig te zijn en vals te spelen, dan geeft hij zichzelf een diepe diepe onvoldoende.
Hij klaagde dat mensen meer dan driehonderd dollars gaan wisselen bij Chotelal, en dat zij dan die goedkope dollars tegen een hogere prijs gaan verkopen. Hoe heet dat ook weer? Oh ja, kapitalisme, handelsgeest enz. Er is nergens een wettelijke regel die zegt dat personen slechts driehonderd dollar per maand bij Chotelal mogen kopen. Als je dan staat te klagen, dan begrijp je eigenlijk dus nog steeds niet hoe wet en regels werken. Maar verbaast mij dat? Welnee.
Als je de systematische verstrekking van voedselpakketten als een verdienste van je bewind ziet, en het een 'project' noemt, en ook de naschoolse opvang een project noemt (ook bedorven door mensen), dan moet je subiet naar een klasje waar je les krijgt in armoedebestrijding, maar vooral in het verschil tussen beleid en projecten, en wat de taken van een overheid zijn, en helemaal van een president. Als je huilt dat mensen de goedkope, gesubsidieerde pakketten ter verkoop aanbieden, dan moet je niet huilen dat mensen het bederven.
Als je ziet dat er een rode draad is (hebben wie die draad weer), en dat al die 'projecten' eigenlijk aan hetzelfde euvel lijden- namelijk 'mensen hebben het bedorven', is er werkelijk niemand in die grote partij die dan een keer opstaat en zegt: Baas, we doen echt iets fout. We maken steeds dezelfde ontwerpfouten in onze 'projecten'. Maar ach, natuurlijk staat niemand op: ze varen er wel bij.
En het verband met die stijging die daalt, vraagt u? Dat is als mensen trots zijn dat de achteruitgang wat minder hard gaat - we komen uit de crisis, zegt de paarse berm. Ik wil wedden dat we rond mei verhalen gaan horen hoe goed het gaat in vergelijking met drie of vier jaar geleden. Denk eraan: de enige vergelijking die hout snijdt is de vergelijking met de stand van zaken op 24 mei 2010.