AdeKUS en kader

OP 05 NOVEMBER werd de Dies Natalis van de Anton de Kom Universiteit (AdeKUS) voor de 58ste keer uitgesproken. Daarbij is kritisch gekeken naar de uitvoeringscapaciteit van de overheid en de kansen die Adekus-studenten hebben om dit gat te helpen dichten. Zij werden aangespoord om zich niet alleen het educatieve deel van de opleidingen eigen te maken, maar ook verder te kijken en hun leiderschapskwaliteiten en kritisch denkvermogen te ontwikkelen.

Econoom Silvano Tjong-Ahin die ook een bijdrage leverde aan de diesrede, liet weten dat met een realisatiegraad van 7 procent van het Meerjarenontwikkelingsprogramma 2022-2026 het duidelijk is dat er kader nodig is. Hij noemde ook zaken als onduidelijke werkprocessen, overlappende verantwoordelijkheden tussen ministeries en benoemingen die niet altijd op deskundigheid zijn gebaseerd. Die zaken zorgen voor vertraging en inefficiëntie. Professor Maureen Lichtveld liet weten dat er een bepaalde inzet van iedereen gevraagd zal moeten worden om de universiteit een plek te maken waar jongeren hun volle potentie kunnen waarmaken.

Het waren allemaal mooie woorden, daar in de Centrumkerk, ver weg van de realiteit op de campus aan de Leysweg. De werkelijke situatie is dat het wetenschappelijk personeel vier dagen na de Dies Natalis het werk voor de zoveelste keer in korte tijd neerlegt. Beloftes voor de te ontvangen toelagen zijn niet ingelost en daar gaat dan de inspiratie voor wetenschappers en studenten de deur uit. Want hoe verder als het academisch personeel dat de toekomstige academici, die zo nodig zijn, moet vormen, zelf onvoldoende betaald wordt?

Adekus kampt met een schrijnend gebrek aan voltijdse docenten, lokalen die niet voldoen aan de huidige eisen voor academisch onderwijs en een terrein waar in de avond nauwelijks verlichting is. Er is maar een kleine kantine en die biedt geen plek aan studenten om samen te komen en te brainstormen, laat staan om te netwerken. De bibliotheek had maandenlang een gebrekkige koeling en iets als een campuscafé als een soort ontmoetingsplek is er al lang niet meer.

De vraag is dus waar de jongeren dan de motivatie vandaan moeten halen om in hun rol voor de toekomst te stappen. Meestal werkt een motivatie op twee manieren: push- en pullfactoren. Het is duidelijk dat Adekus onvoldoende pushfactoren heeft om jongeren te interesseren voor meer dan alleen een studie. Maar aan de andere kant kan ook gesteld worden dat de overheid ook geen pullfactoren etaleert. Functies en ministeries worden niet ingevuld op basis van deskundigheid, maar eerder op basis van politieke accommodatie van partijleden.

En er is niets irritanter dan overheidskantoren waar politieke loyalisten de richting bepalen en academisch kader wordt genegeerd. En doordat het een logapparaat is kan er maar geen correcte vergoeding komen. Dus collega’s kijken nieuwelingen weg, maar verzetten zelf geen vinger. Of goede mensen mogen voortaan voor spek en bonen komen opdagen terwijl politiek gelieerde favorieten zijn. Dat is het grootste probleem van de overheid. De oplossing daarvan ligt niet bij het toekomstige kader. Dat ligt aan de onwil van de overheid om een goed werkende strategie in te zetten voor verbetering.