3 Juli 2026
14:00KEVINS KIJK / KEVIN HEADLEY
Deze week hebben we weer Keti Koti gevierd. Ik ging langs bij gemeenschapscentrum Naks om de Prodo Waka mee te maken. Volwassenen en kinderen waren kleurrijk gekleed in koto’s. Ze maakten eerst een ronde door de straten in de buurt en dansten daarna kort bij Naks op de tonen van de muziek. Een ontspannen en kleurrijk geheel. Daarna was het tijd voor Naks Difrenti Siri, een koor van jongeren die a capella liederen zongen uit het verleden. Harmonieus en diep. Het was mooi om te zien dat kinderen al op jonge leeftijd bewust worden gemaakt hoe krachtig en rijk onze cultuur is.
Velen die ik sprak maakten de opmerking dat in vergelijking met Nederland minder activiteiten waren in Suriname om de afschaffing van de slavernij te herdenken. Het is een gegeven dat in Nederland meer subsidie wordt vrijgemaakt om activiteiten te financieren dan in Suriname.
Maar ondanks de beperkte middelen worden hier toch mooie initiatieven georganiseerd op deze dag.
Het mooie van onze initiatieven is ook dat, los van het stilstaan bij het slavernijverleden, eveneens de kracht van de cultuur naar voren komt: in dans, muziek en vertellingen. We weten dat de periode van de slavernij zwaar en pijnlijk was, maar die heeft ook laten zien dat onze voorouders sterk waren en dat wij als nazaten over bijzondere veerkracht beschikken.
Dat is ook de rode draad in de verschillende vieringen door het land. Een ander mooi aspect van de herdenkingen is dat iedereen mag meedoen. Hoewel vooral wordt stilgestaan door de nazaten van tot slaaf gemaakten, is het een nationale herdenking geworden waarbij ook andere bevolkingsgroepen worden uitgenodigd om te participeren. In een gesprek (https://www.youtube.com/watch?v=hYaF9CvSaGY) dat ik had met schrijfster Cynthia McLeod vertelde ze dat de viering niet langer beperkt is tot één groep, maar door de jaren heen is uitgegroeid tot een heuse Surinaamse herdenking. We mogen dus ook kijken naar wat we minder hebben of niet hebben, maar het is belangrijk om stil te staan bij wat we wél hebben: het streven om samen aan dit mooie land te werken en met beperkte middelen toch iets waardevols op te bouwen.
Als land mpogen we niet voorbijgaan aan de impact van de slavernij. We worden nog elke dag geconfronteerd met armoede, maar ook met gebouwen en plekken die ons daaraan herinneren. Tegelijkertijd is het bijzonder dat we deze plekken, die ooit pijn en verdriet symboliseren, ook kunnen inzetten voor kennis en inzicht. Dat is het mooie van ons Surinamers: dat we ons inzetten om trauma’s en pijn om te zetten in leermomenten en verder te gaan.
Het herdenken van Keti Koti is daarmee niet alleen een terugblik, maar ook een oproep tot bewustwording en verantwoordelijkheid voor de toekomst. Het vraagt ons om het verleden niet te vergeten, maar juist te gebruiken als kompas voor rechtvaardigheid, verbondenheid en verdere ontwikkeling van onze samenleving als geheel.-.