De documentaire A Dede Wroko fu La Prosperité van filmmaker Samuel Blankendal is succesvol vertoond tijdens het Internationaal Film Festival Curaçao. Volgens Blankendal waren beide vertoningen nagenoeg uitverkocht en werd de film positief ontvangen door het internationale publiek.

Blankendal omschrijft zijn deelname aan het festival als een bijzondere ervaring.
“Het voelde alsof ik in een andere filmwereld terechtkwam, waarbij je mensen ontmoet van over de hele wereld,” zegt de filmmaker.

Tijdens het festival kreeg hij meer inzicht in het maken van films en documentaires. Er werden meer dan tachtig films uit verschillende landen vertoond. De documentaire, die ingaat op Surinaamse rituelen rond de dood, zorgde volgens Blankendal voor uiteenlopende reacties onder bezoekers. Veel aanwezigen deelden hoe in hun eigen land wordt omgegaan met overlijden en rouwrituelen.

“In Suriname wordt vaak wit gedragen bij uitvaarten, terwijl dat in andere landen anders is. Ook de rituelen rondom het lichaam verschillen sterk per cultuur,” vertelt hij.

Voor veel bezoekers was de informatie nieuw. Surinamers in de zaal zongen bovendien mee met de liederen uit de documentaire, wat volgens Blankendal zorgde voor een authentieke sfeer tijdens de vertoningen.

“Iemand zei zelfs tegen mij dat ik de zaal helemaal stil had gekregen. Mensen hadden na afloop echt even tijd nodig om de film te verwerken,” aldus de filmmaker.

De reis naar Curaçao werd mogelijk gemaakt met eigen middelen en ondersteuning van The Back Lot en SEE NL. Van SEE NL ontving Blankendal een bijdrage van 750 euro. Daarnaast kreeg hij korting van Surinam Airways voor de reis naar Curaçao.

Volgens Blankendal heeft deelname aan het festival hem geïnspireerd om meer documentaires te maken en daarbij ook experimenteler te werk te gaan. Hij vertelt dat hij tijdens het festival een twintig minuten durende film zonder geluid zag, waarbij het verhaal volledig werd gedragen door de visuele verhaallijn.

“We doen in Suriname niet onder voor het buitenland, maar op technisch vlak, zoals geluid en productie, zijn er nog grote verschillen,” zegt hij. Tijdens het festival wisselde Blankendal ervaringen en ideeën uit met andere filmmakers en visual artists, die volgens hem vaak een geheel eigen benadering hebben van documentaire productie.

De filmmaker zegt veel contacten te hebben gelegd om zijn documentaire ook op andere internationale festivals te vertonen. Zo kreeg hij informatie over een museum in Italië dat volledig gewijd is aan de doodscultuur. In overleg met The Back Lot wordt bekeken of de documentaire daar kan worden ingestuurd.

Daarnaast staat gepland dat A Dede Wroko fu La Prosperité later dit jaar ook in Nederland zal worden vertoond. Volgens Blankendal waren de reacties van bezoekers op Curaçao overwegend positief. Veel aanwezigen noemden de documentaire interessant en waardevol vanwege de culturele en historische betekenis.

Enkele bezoekers wezen ook op de overeenkomsten tussen rituelen in Suriname en Curaçao. “We komen oorspronkelijk uit Afrika, dus het is logisch dat bepaalde rituelen overeenkomsten vertonen,” aldus een bezoeker.

Volgens aanwezigen is het belangrijk dat deze tradities worden vastgelegd voor toekomstige generaties en jongeren die meer willen leren over hun culturele erfgoed.

Voor veel internationale bezoekers bood de documentaire bovendien een eerste kennismaking met de manier waarop in Suriname wordt omgegaan met dood, rouw en spiritualiteit binnen het dagelijks leven.