14 Februari 2024
14:00SERIEUS!? / Ivan Cairo
De afgelopen dagen kwamen vertegenwoordigers van het IMF en van de regering superlatieven tekort om elkaar schouderklopjes te geven over het succes van het economisch herstelprogramma. Macro-economisch gaat het Suriname voor de wind. Hier en daar moet nog wat worden gesleuteld aan bepaalde zaken, maar overall gaat het de goede kant op.
Sinds juni vorig jaar is de wisselkoers stabiel, het monetaire beleid is je-van-het, de inflatie daalt en de verwachting is dat deze tegen eind van dit jaar onder de 20 procent zal zijn gedoken. Tijdens een persconferentie maandag keek Stanley smoorverliefd naar Ana en liet hij, zo galant als hij is en met de macro-economische vlinders in de buik, haar vragen van journalisten beantwoorden die voor hem bestemd waren. Alsof hij uit verliefdheid Ana aan zijn ijslolly liet likken.
Tussen IMF-topper Kenji en Chan was het niet anders. Kenji is zo verliefd op het “krachtige leiderschap” van Chan dat hij uitkijkt naar voortzetting van de relatie. “I really look forward to work with the president and his team to strengthen the prospects for Suriname’s economic recovery and to support the country’s medium-term economic development for the Surinamese people, including the future generations”, zei hij in z’n beste Engels, terwijl hij vanachter zijn brillenglazen smoorverliefd met zijn ogen knipperde naar de president.
Ook het staatshoofd liet zich in zijn verliefde bui niet onbetuigd. Zwevend op ‘Cloud Nine’ deed hij nog net geen vreugdedans toen hij vertelde dat de uitvoering van zijn IMF-programma zo goed gaat, dat Suriname de komende periode het pronkstuk van het IMF wordt om de wereld te tonen dat hun programma’s wel degelijk vruchten afwerpen. Maar terwijl de liefdesverklaringen en verliefdheidsscenes in de grote vergaderzaal van het kabinet van de president die als filmdecor diende als in een echte Bollywood-liefdesdrama werden opgevoerd, sterft een groot deel van de Surinaamse bevolking in de film, omdat er nog geen adequaat vangnet is.
De mazen van het net zijn zodanig dat de kanjers van vissen die geen overheidssteun nodig hebben er lekker in blijven spartelen, terwijl de noodlijdende sriba’s er doorheen glippen en naar adem snakkend in de modderige macro-economische kreek blijven zwemmen. De collateral damage van structurele hervormingsprogramma’s. Niemand ziet en hoort ze, zoals de figuranten die dood gaan in een macabere low budget horrorfilm en wiens namen bij de aftiteling aan het einde van de movie zo snel voorbij flitsen dat ze niet worden gelezen. Dat zal de hoofdrolspelers een worst wezen, want ze hadden in de film alleen oog en oor voor hun love interest en de gage van deze keer, 63 miljoen US dollar.-.