‘Laten we vooral meer kijken naar de overeenkomsten dan de verschillen’

“Elke andere naam die u hoort, zoals ‘Kerk van de Mormonen’, is een roepnaam. Sedert de oprichting is de officiële naam ‘De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der laatste dagen’. Dat is de naam die is geopenbaard aan Joseph Smith, de oprichter van de geloofsgemeenschap”, houdt districtspresident Yves Verwey (34) de Ware Tijd voor.

Tekst en beeld Tascha Aveloo

Gekleed in een grijs kostuum met een rood-zwarte das zit de jong ogende voorganger met enkele leden aan tafel in het hoofdkwartier aan de Franchepanestraat tijdens het interview. “De naam Mormon Church is afkomstig van het boek dat wij gebruiken naast de Bijbel, maar wij hebben nog een boek dat heet ‘Boek van Mormon’.

Voor de meeste christenen wordt dit boek gebruikt bij de religieuze beleving, de geografische ligging en de cultuur en heeft het Midden-Oosten als kader. Het boek van Mormon begint met het verhaal van een gezin dat ruim 600 vóór Christus in Jeruzalem woonde. “En in die tijd waren er vele profeten die de mensen opriepen zich te bekeren van hun goddeloosheid. Uiteindelijk werd het gezin gewaarschuwd door de Heer om te vertrekken richting de Rode Zee.”

Het gezin maakte boten en kwam terecht in wat nu bekend staat als Noord-Amerika. Op dat continent groeide het uit tot een grote beschaving. Het Boek van Mormon is een verslag door profeten die hebben gewoond onder dit volk tot 400 vóór Christus. Deze verslagen waren vastgelegd op koperen en gouden platen. God heeft de geheime bewaarplaats van ze in 1830 geopenbaard aan Joseph Smith, die ze heeft vertaald en samengesteld. “Voor ons is het even veel schriftuur over Jezus Christus.”

Vrouwen en kinderen

Iedereen heeft wel eens een lid van deze geloofsgemeenschap meegemaakt. Mannen gekleed in een wit hemd en een zwarte das op de fiets die graag bij burgers thuis willen komen om te helpen en om lessen te verzorgen over het geloof. In Suriname zijn er ruim achttienhonderd man aangesloten en wereldwijd zijn er ruim dertien miljoen leden.

De moederkerk is gevestigd in Salt Lake City, Utah in de Verenigde Staten en de regioleiding in de Dominicaanse Republiek. Elk jaar komen er leden van de hoofdgemeente op bezoek in het Caribisch Gebied. Drie zusters uit de VS komen naar Suriname als deel van hun Caribische tour. Ze hebben Guyana en Barbados al bezocht.

Kristin Yee maakt deel uit van het presidium dat zich bezighoudt met vrouwenontwikkeling wereldwijd. “Zij zal kijken hoe het staat met vrouwen in onze kerk in Suriname en hoe zit het met hun sociaal-maatschappelijke ontwikkeling. Op programma staan ook gesprekken met vrouwen die niet tot de kerk behoren om te weten te komen wat de noden zijn die leven in de Surinaamse gemeenschap”, legt Verwey uit.

Susan Porter is belast met kinderen. “Zij zal vanuit de hoofdgemeente aan kinderen instructies geven die ook de leiders hier moeten weten. Verder zal er worden gekeken naar hoe het gaat met de ouders van deze kinderen. Welke uitdagingen ze hebben in Suriname met bijvoorbeeld de opvoeding.”

Omdat er ook wordt gekeken naar wat de gemeente kan betekenen voor de ontwikkeling van de maatschappij, zullen er bezoeken worden gebracht aan de ministers van Sociale Zaken en Volkshuisvesting (Ines Pané), Binnenlandse Zaken (Bronto Somohardjo) en Onderwijs, Wetenschap en Cultuur (Henry Ori). De gasten zullen verder praten met de leiding van de Nationale Vrouwenbeweging.

Volgens Verwey heeft de geloofsgemeenschap, waar zij zich ook bevindt, een goede relatie met de overheid, niet-gouvernementele organisaties, hulporganisaties en andere geloofsgemeenschappen. “Als kerk bezitten we middelen die we kunnen inzetten bij de ontwikkeling van een land. We hebben zelfredzaamheidprogramma’s. We bieden vaker humanitaire hulp.”

Op basis hiervan zal in de gesprekken met de overheidsfunctionarissen en andere organisaties worden nagegaan wat de behoeftes zijn en waarop de gemeente binnen haar vermogen kan inspelen. Daarnaast zijn er trainingen met de gelovigen naast een algemene eredienst en een leiderschapstraining voor alle leiders die verantwoordelijk zijn voor jeugdwerk. “De zusters komen ook echt om een persoonlijk beeld te krijgen van het leven in Suriname.”

Partnerschap

Verwey geeft aan dat er vaker toenadering is gezocht met organisaties als het Comité Christelijke Kerken (CCK) en de Interreligieuze Raad in Suriname (Iris). “Onze afdeling kerkcommunicatie heeft als doel om onze leerstellingen en geloofsprincipes kenbaar te maken aan anderen. Eén van de methoden is om goede contacten te leggen met andere organisaties. Niet om mensen te overtuigen van ons geloof, maar vanuit het oogpunt van partnerschap”, vertelt Imro Wehl, voorzitter van het kerk communicatie team.

In het verleden zijn er gesprekken geweest met het CCK waarbij was beloofd de kerk te betrekken bij activiteiten. Echter, de geloofsgemeenschap heeft geconstateerd dat er juist een muurtje werd opgetrokken. “De reden is op zich niet belangrijk waarom men ons niet wil betrekken, maar onze werkwijze wereldwijd is dat we graag helpen, zeker als het gaat om humanitaire hulp.”

Verwey stelt dat als wordt gekeken naar de diverse christelijke denominaties dan is ‘het geloof in Jezus Christus’ datgene wat centraal staat. “En daarin hebben we een gemeenschappelijk geloof en tussen ons zijn er verschillen, maar ik geloof dat voor het groter geheel we vooral meer moeten kijken naar de overeenkomsten.” Binnen de communicatieafdeling wordt diepgaand gekeken hoe betere relaties kunnen worden gebouwd om meer te betekenen voor de maatschappij.

Projecten

Er worden veel projecten gedraaid, zoals nu in de VS met de nationale associatie voor het welzijn van gekleurde mensen. De kerk helpt met onderwijsmogelijkheden voor Afro-Amerikanen. “En dat is ook wat we graag willen in Suriname om ook een stem te hebben om de gemeenschappelijke belangen te behartigen en beschermen, zoals religieuze vrijheid. Maar ook om gezamenlijke projecten te kunnen doen.”

In oktober is er in het kader van ‘Internationale dag voor dienstverlening’ een school gerenoveerd te Koewarasan. Een loopbrug voor kinderen over het kanaal is hersteld met behulp van donaties van de kerk, bedrijven en vrijwilligers van de kerk en de buurt. Die school zal worden bezocht door Yee en Porter.

De kerk heeft diverse sociale projecten gedaan met onder meer Lotjeshuis, Huize Campagne, er zijn rolstoelen geschonken en trainingen verzorgd. “Zo willen wij dienen met onze handen en ons hart. Ook bij die projecten kijken we altijd ernaar uit met wie we kunnen samenwerken en dan maakt het niet uit of het service of religieuze organisaties zijn.” De kerkleider stelt dat er slechts wordt gekeken naar de nood en hoe er gezamenlijk kan worden gewerkt naar een oplossing. “Het gaat om het uitdragen van Gods liefde”

Priesterlijke roeping

Verwey is getrouwd en heeft twee kinderen. Hij is acht jaar districtspresident, de hoogste autoriteit in Suriname over al de dochtergemeentes in het land. Hij vertelt dat de kerk gelooft dat mensen van Godswege worden geroepen om te dienen in een bepaalde functie in de gemeente ongeacht de leeftijd.

Deze roeping geschiedt door inspiratie door Gods Heilige Geest. In de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der laatste dagen komen wel alleen mannen in aanmerking voor de ‘Priesterlijke roeping’, wat beter bekend is als ‘voorganger’. “We hebben geen betaalde bediening. We hebben allemaal onze eigen baan of bedrijf. Alles wat we extra doen is op vrijwillige basis.”

Hij vertelt dat er zendelingen thuis bij hem kwamen. Zijn moeder was de eerste uit het gezin die naar de kerk ging. Op een dag besloot hij met haar mee te gaan en vanaf die dag is hij nooit meer gestopt. Verwey onderging de doop door onderdompeling. “Als jongen van negentien stuurde ik mijn papieren op naar het hoofdbestuur in de VS, met het verzoek zendelingswerk te willen doen. Jij weet niet waar je naartoe wordt gezonden. Ik kreeg als opdracht dat ik naar Nederland mocht, maar ik moest Chinees leren om onder de Chinese bevolking daar te werken.” Verwey deed dat van 2009 tot 2012.

Voordat hij vertrok, kreeg hij een droom waarin God hem bevestigde in zijn geloof en hem zei dat hij zich niet meer moest schamen voor zijn geloof. “Vanaf dat moment was ik niet meer bang om te praten en ik deelde mijn geloof met eenieder die ik kende.”