BESCHOUWING — Sewcharan en PRO moeten op de blaren zitten

Strafpleiter Gerold Sewcharan heeft zich vreselijk verkeken op de gevolgen voor zijn politieke carrière toen hij besloot om president Chandrikapersad Santokhi te vertegenwoordigen in diens zeer omstreden strijd tegen de Nederlandse ondernemer Gerard van den Bergh. Sewcharan, die tevens voorzitter is van de Partij voor Recht en Ontwikkeling (PRO), heeft zich als advocaat vorige week teruggetrokken, maar moet desondanks op de pijnlijke blaren zitten. Zijn partij zou weleens last kunnen ondervinden van het schandaaltje.

Tekst Armand Snijders

Beeld dWT archief

“Politiek is politiek. Maar wij zijn geen vijanden van elkaar. Laten wij dat met z’n allen goed beseffen, onthouden en ons daar naar gedragen. Ons land heeft een nieuwe politieke orde nodig, laten wij met z’n allen gezamenlijk daaraan werken”, zo schreef Sewcharan vrijdag in een verklaring waarin hij aankondigde geen juridische zaken meer aan te nemen van de Staat. En dus ook per direct Santokhi niet meer vertegenwoordigt in de pijnlijke kwestie rond de ex-baas van de Doksenclub, ook al was dat niet van harte.

Sewcharan kwam superlatieven tekort om te benadrukken dat het hem “zeer zwaar valt om een cliënt in de steek te moeten laten”. Hij bedoelt dat hij de pest erover in heeft dat hij de president van Suriname niet meer kan vertegenwoordigen en daardoor als advocaat niet meer in the picture kan staan. Want dat is natuurlijk een droom van iedere advocaat.

Morele plicht

Uiteraard is het zijn goed recht om iedereen te verdedigen. Sterker nog, het is vaak een morele plicht van iedere strafpleiter als die daar om wordt gevraagd. Sewcharan heeft in het verleden als advocaat volgens eigen zeggen met regelmaat zaken van de staat Suriname behartigd en daar is niemand over gevallen, zo beklaagt hij zich nu.

Maar de laatste zaak was niet zoals andere, daar heeft hij zich behoorlijk op verkeken. Temeer Santokhi in deze kwestie zeer omstreden dingen van zijn tegenstanders verlangt: het uit de handel halen van het boek ‘Corruptie op het hoogste niveau – Zakendoen in Suriname’, het verbieden dat de inhoud wordt verspreid en de eis dat de Ware Tijd een bericht met de cover van het bewuste boek verwijdert van haar website. Met name op dat laatste kwam veel kritiek omdat hiermee de persvrijheid werd beknot. Alle commotie over deze acties zijn de laatste weken al uitgebreid in de media belicht.

Opnieuw flinke imagoschade

Waar het om gaat is dat Sewcharan zich hiervoor heeft geleend, zeker in de wetenschap dat hij zich met PRO sterk zegt te maken voor transparantie en rechtvaardigheid, zoals iedere leider dat zegt te doen. Maar zijn handelen als raadsman van het staatshoofd staat haaks hierop. Hij heeft namens Santokhi namelijk deurwaardersexploten verstuurd naar boekhandel/uitgeverij Vaco, de Ware Tijd en Van den Bergh waarin de verzoeken van Santokhi zijn opgesomd.

Echter, het staatshoofd doet voorkomen en hij verscheen daarover ook briesend op televisie alsof iedereen verplicht is om aan zijn eisen te voldoen. Terwijl nog geen enkele rechter is gevraagd om zich daarover uit te spreken, zoals in een rechtstaat gebruikelijk is. En zolang dat niet is gebeurd, zijn de deurwaardersexploten van nul en generlei waarde. Doch dat begrijpt Santokhi kennelijk niet, waardoor hij door deze affaire opnieuw flinke imagoschade heeft opgelopen en zelfs wordt verweten dictatoriale trekjes te hebben.

Sewcharan had Santokhi voor deze misser moeten behoeden en op hem in moeten praten om hem hiervan te doordringen. Dan had hij de president deze schande bespaard. Echter, nu werd hij meegetrokken in een naar het schijnt persoonlijke wraakactie van Santokhi, waarmee hij veel kwaad bloed heeft gezet.

Misplaatste opmerking

En dat wordt ook Sewcharan aangerekend. “Ik had niet gedacht dat politiek zo ver kon doorwerken. Maar zo leer ik politiek kennen”, zo zegt hij achteraf. Dat is op zijn zachts naïef en een politiek leider onwaardig. Dan moet je toch in staat zijn om situaties goed in te schatten.

Sewcharan heeft wel gelijk als hij zegt dat zijn functie als advocaat los staat van zijn politieke ambities. Maar in het politieke slagveld van Suriname kunnen bepaalde zaken zeer gevoelig liggen, vooral nu de meeste partijen de ogen al hebben gericht op 25 mei 2025. Dat had hij vooraf veel beter moeten beseffen.

Nu heeft hij zich enorm gebrand aan een persoonlijke kwestie van het staatshoofd, waardoor PRO tot in lengte der dagen op de blaren moet zitten. Of hij het nu leuk vindt of niet, hij zal – ook als politicus-in spe – voorlopig worden nagewezen als de advocaat die de dictatoriale zaakjes van Santokhi heeft verdedigd. En dat kan de partij wel eens heel duur komen te staan.

Vernieuwing en verandering

In elk geval, PRO en Sewcharan gaan ondertussen gewoon verder alsof er niets aan de hand is: zaterdag werd een verklaring uitgegeven ter gelegenheid van Chinees Nieuwjaar, waarin “een nieuwe visie op bestuurlijke vernieuwing werd omarmd”, aangedreven “door de energie en symboliek van het jaar van de draak”.

PRO gaat “voor vernieuwing en verandering van politiek bestuur die ons land zal versterken en onze zeer diverse samenleving zal verenigen. De tijd is rijp voor een verandering, die gedreven wordt door de behoefte aan meer transparantie, participatie en effectiviteit in ons bestuurlijk systeem”.

Veel mensen zullen zich afvragen in hoeverre deze woorden serieus moeten worden genomen gezien het handelen van de partijvoorzitter die in zijn hoedanigheid van advocaat juist het tegenovergestelde doet, althans in opdracht van zijn cliënt. Voordeel voor PRO en Sewcharan is dat de kiezers in Suriname doorgaans een kortetermijngeheugen hebben en over ruim een jaar de uitglijder van de voorzitter zijn vergeten.