Chinese vinger in de pap

CHINEZEN WERELDWIJD VIEREN zaterdag het begin van het nieuwe jaar. Ook in Suriname doen ze dat, waar deze dag jaren geleden zelfs tot nationale feestdag is verheven. Dat gebeurt nergens anders op het westelijk halfrond, maar Suriname neemt graag een uitzonderingspositie in de wereld in. Over het nut van die bereidheid om het nieuwe jaar als vrije dag aan te merken, zijn de meningen verdeeld. Enerzijds maken de Chinezen onlosmakelijk deel uit van de samenleving, maar dat is in andere landen ook zo.

Aan de andere kant heeft China nog altijd een behoorlijk dikke vinger in de Surinaamse pap vanwege de enorme onbetaalde schuld van Suriname van ruim een half miljard US dollar – die grotendeels onder de vorige regering is opgebouwd. Beijing lijkt niet bereid te zijn om deze schuld zonder slag of stoot te herschikken. China heeft ons daardoor in de tang en de leiders in Suriname hebben daar al jaren slapeloze nachten van.

Minister Albert Ramdin van Buitenlandse Zaken, International Business en Internationale Samenwerking (Bibis) reisde eind vorig jaar in opdracht van president Chandrikapersad Santokhi speciaal naar China om een deal te beklinken. Maar hij kwam weer met lege handen thuis, hoewel hij zelf vooraf “hoopvol gestemd” was dat hij daar uiteindelijk wel een schuldenovereenkomst zou kunnen bewerkstelligen, hoewel daar concreet niets op wees. Half december moet het rond zijn, zo verwachtte hij.

Santokhi zelf was een jaar geleden ook al optimistisch dat er een akkoord bereikt zou worden. Hij was gereed voor een gesprek met het Chinese staatshoofd Xi Jinping, dat er nog altijd niet van is gekomen. Maar daarvoor heeft hij ook nog geen uitnodiging van zijn ambtgenoot gehad. De Chinese ambassadeur in Suriname, Han Jing, zei onlangs echter dat zijn land geen haast heeft om die schuld terug te krijgen en Suriname ook niet onder zal zetten om te betalen. Over de gedachten die daarachter zitten, kunnen we alleen maar gissen.

Jing zegt ook niet precies te weten wanneer president Chandrikapersad Santokhi een ontmoeting zal kunnen hebben met zijn Chinese ambtgenoot, zoals het staatshoofd al jaren hoopt. “Maar ik wil ook niet zeggen dat een bezoek aan China samen zal vallen met een overeenkomst in schuldherschikking”, zei de ambassadeur.

Dus ook al kan Santokhi naar China afreizen om zijn collega de hand te schudden, dat zal mogelijk geen invloed hebben op de schuld. En zullen we vooral vriendelijke woorden over en weer blijven horen en ongetwijfeld nog de nodige schenkingen vanuit Beijing krijgen. Zo ook zaterdag als ter gelegenheid van de start van het Jaar van de Draak, vooral lekker wordt gegeten en gedronken. Er zal in ieder geval geen onvertogen woord vallen over de wijze waarop China de onderhandelingen over de schuldherschikking doelbewust vertraagt om Suriname zo lang mogelijk in een wurgende greep vast te houden, om uiteindelijk – linksom of rechtsom – het onderste uit de kan te halen.