Krankzinnig

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Een familielid werd tachtig en in de familie appgroep werden er allerlei plannetjes gesmeed. Ze wilden haar verrassen om middernacht. Dat was haar owru yari toch. Terwijl ik meelas, kreeg ik constant een beeld voor mijn geestesoog. Het was van een vrouw met grijze haren die opgebaard lag. Ze was gewikkeld in een bruin kleed met een dessin erop.

Steeds wuifde ik het weg, omdat ik bang was dat het een vooraankondiging was van het heengaan van ons jarige familielid. Toen er in de groepsapp werd gemeld dat de verrassing niet door kon gaan omdat ze al sliep, was ik in alle staten. Wat als het echt zo was?

Uiteindelijk bleek er niks met de jarige aan de hand. Piekfijn en in een opperbest humeur was ze. Maar op haar jaardag kreeg ik het bericht dat een ander familielid de dag ervoor was gestorven. Een tante die ik nooit had ontmoet. Normaal ga ik dan liever niet naar zo’n begrafenis.

Toen mijn vader vroeg of ik met hem mee wilde, stemde ik daar direct mee in. Sowieso voor hem. Maar hoe kon ik weigeren wanneer zij zelf haar einde bij mij had aangekondigd? Waarom vertel ik dit? Nou, deze goede dame is over de negentig geworden maar heeft het grootste deel van haar leven doorgebracht in PCS. Bijna zeventig jaar. Dat wil zeggen dat ze erin is gestopt toen het nog LPI heette. Bizar, toch?!

Het zette mij aan het denken. Helemaal nadat mijn vader zei dat hij niet geloofde dat er geestelijk echt iets mis met haar was. “Maar als je dan zo lang ergens blijft, zal je worden zoals die omgeving waarin je bent”, zei hij. Soms zeggen mijn SuriNed-mati iets soortgelijks tegen mij over mijn tijd in Suriname. Dat ik me ‘écht goed aangepast’ heb.

Dat is dan geen compliment van ze, hoor. Het komt voornamelijk doordat ik zaken vanaf nu anders bekijk. Niet dat ik ‘woke’ ben ofzo, alstublieft niet. Nee. Omdat ik steeds meer het gekoloniseerde denken, dat hun bevoorrechte positie met zich meebrengt, bekritiseer. Voor hen is dat gek, bijna krankzinnig zelfs.

Weet je, vroeger werden mensen opgesloten wanneer ze anders waren of andere ideeën hadden. Ik denk dat dit de tijd moet zijn geweest waar ‘de olifant’ zeer wel zou varen. Juist met die hetze tegen de vrije meningsuiting van alles en iedereen die kritiek op de slurf van de olifant heeft.

In het verleden is het gedaan met bijvoorbeeld Louis Doedel en volgens mij heeft Anton de Kom ook wat tijd mogen doorbrengen in de genoemde instelling. Beiden omdat ze anders dachten dan men op dat moment wilde. Vooral het schoppen tegen de heilige huisjes van die tijd kon ervoor zorgen dat je tegen je wil ergens belandde.

Hoeveel mensen zijn er in de koloniale tijd niet weggestopt omdat ze anders dachten? Omdat ze opkwamen voor de zwakkeren, de arbeiders, in de samenleving? Ik heb ergens ook gelezen dat homoseksuelen hetzelfde lot te verduren kregen. Gelukkig zijn de tijden nu anders en waarderen we onze culturele, etnische, seksuele en culinaire diversiteit net zoveel als onze biodiversiteit. Ja, okay, daar zit een beetje sarcasme in. Want, mi gado, wat zorgen we slecht voor de natuur en wat zijn we verdeeld tegenwoordig!

Elke idioot die een partij of gemeente leidt, krijgt het voor elkaar ons tegenover elkaar te doen staan. Misschien was het destijds wel beleid. Verdelen, proppen in een keurslijf om vervolgens te kunnen overheersen. Waarom houden wij het in stand?

Soms denk ik dat onze huidige regering een zwakke kopie van het Nederlandse koningshuis wil zijn. Ik bedoel, het Huis van Oranje en de Oranje Olifant. Toen we onafhankelijk werden, waren er zelfs plannen om Suriname op te splitsen.

De Oranjegezinden, toen ook in de Oranje-partij, wilden een afhankelijk deel waar zij in zouden wonen en de rest van Suriname mocht dan onafhankelijk worden. Over krankzinnig gesproken. Want al die tijd is er niemand die bedenkt dat het eigenlijk niet hun land is en dat de Inheemsen moeten worden betrokken. Maar goed, dat is weer een ander verhaal.

Nu weet ik niet waarom mijn familielid zo lang in PCS heeft gewoond. Het is triest om te beseffen en ik ben nieuwsgierig naar haar verhaal. Bij aankomst op de begrafenis stokte mijn adem. Daar lag ze. De vrouw uit die visioenen. Misschien was ze paranormaal begaafd en was ze daarom weggestopt destijds?!

We mogen van geluk spreken dat tegenwoordig meer mensen accepteren dat er meer is tussen hemel en aarde. Iedereen beaamt zelfs dat er zoiets als karma bestaat. Wel jammer dat er weinig hiervan terug te zien is in het menselijke handelen. Het lukt ons maar niet om anderen te behandelen zoals wij zelf willen worden behandeld, met respect. Zit het wel in de mens om elkaar lief te hebben en te respecteren? Of is het onze natuur om alles dat anders is en denkt op te sluiten, monddood te maken of zelfs te vermoorden?.

[email protected]