Relatie met Israël

DE NIET-RESIDERENDE ambassadeur van Israël, Itai Bardov, heeft vorige week een bliksembezoek gebracht aan minister Albert Ramdin van Buitenlandse Zaken, International Business en Internationale Samenwerking (Bibis). De diplomaat, die als standplaats Panama City heeft, kwam vooral vriendelijke woorden brengen in een tijd dat zijn land internationaal enorm onder druk staat vanwege het buitensporige geweld waarmee de Palestijnen in de bezette gebieden worden bestreden.

Nadat de Hamas Beweging op 7 oktober bloedige aanslagen pleegde op Israëlisch grondgebied, sloeg dat land keihard terug en richtte een slachting aan op – overwegend – onschuldige burgers in met name de bezette Gazastrook. De Israëliërs zouden zich zelfs schuldig maken aan genocide; het land is daarvoor door Zuid-Afrika voor het Internationale Strafhof in Den Haag gesleept. Echter, de uitspraak zal jaren op zich laten wachten. In de tussentijd worden nog tienduizenden Palestijnen (vooral vrouwen en kinderen) afgeslacht.

Dus te midden van dit uitzichtloze conflict kwam Bardov op de koffie bij Ramdin. Volgens het rondgestuurde persbericht van Bibis kwam tijdens die ontmoeting het conflict tussen Hamas en Israël aan de orde. Daarbij gaf de minister aan ‘dat de regering van Suriname via diplomatieke kanalen zijn oprechte medeleven en sympathie heeft betuigd, alsook de terroristische aanslagen heeft veroordeeld’. Maar de wandaden van Israël veroordelen deed hij niet. Dat viel ook niet te verwachten want Ramdin heeft nog wat goed te maken bij de Israëliërs.

Onlangs werd namelijk duidelijk dat zijn eerdere plan om een Surinaamse ambassade in de deels bezette Israëlische stad Jeruzalem op te zetten, definitief door de regering is afgewezen. Dit is niet met zoveel woorden gezegd, maar kan worden opgemaakt uit de begroting waarin niet wordt gerept over een diplomatie post in Israël, laat staan dat er geld voor is vrijgemaakt. Dat is een forse nederlaag voor Ramdin, die daarmee weer gezichtsverlies heeft geleden.

Hij zal dus enigszins met een beschaamd gevoel het gesprek met Bardov zijn aangegaan. De ambassade is helemaal niet meer ter sprake gekomen. Althans daar is niets over gemeld. Dus het werd een onderhoud over vooral koetjes en kalfjes, waarbij geen plaats was voor heikele onderwerpen. Ramdin heeft waarschijnlijk vooral afgetast in hoeverre zijn blunder gevolgen heeft voor de onderlinge relatie en of Israël nog bereid is om projecten in Suriname te financieren.

De milde houding van Suriname ten aanzien van het conflict met Hamas heeft er mede toe geleid dat er wat dat betreft geen vuiltje aan de lucht was: beide landen bevestigden ‘de bilaterale betrekkingen die zijn gebaseerd op functionele samenwerking, zoals technische bijstand, capaciteitsopbouw, landbouw en gezondheidszorg’.

En de Bibis-minister gaf verder aan dat in het streven om de economie van Suriname te diversifiëren, de regering ‘graag de mogelijkheid wil verkennen om de reeds bestaande samenwerking in de landbouwsector te verbeteren, vooral de ontwikkeling van watermanagement in de rijstsector en het delen van ervaringen in de agribusiness’. Daarnaast noemde Ramdin het belang om handels- en investeringsmogelijkheden te onderzoeken.

Dus op het eerste gezicht lijkt alles koek en ei in de relatie. Of dat zo blijft zal vooral afhangen van de wijze van optreden van Ramdin – en na de verkiezingen van volgend jaar zijn opvolger – als de druk op Israël verder toeneemt en ook van Suriname een ferm standpunt wordt verwacht.