29 Januari 2024
14:00ROZENGEUR / Gerold Rozenblad
Het was vrijdag toen ik na het werk richting een vriend reed om iets te bespreken. Hij zou thuis zijn. Aangekomen werd ik verwelkomd door zijn hond die me bij de poort zijn tanden liet zien. Grommend en blaffend onthield de viervoeter mij toegang tot het erf.
Ik had gedacht dat dat voldoende was om de bewoners van het pand naar buiten te lokken. Ik kon twee figuren vaag waarnemen vanuit mijn positie. Echter, niemand reageerde. Ze zaten ietwat voorover gebogen in stoelen en verroerden zich niet.
“Chan heeft de man in de kaart gespeeld. Zodra je een boek verbiedt, maakt het het publiek nieuwsgierig”
In het Suriname van vandaag was ik gelijk gealarmeerd en dacht het ergste. Je weet maar nooit waartoe criminelen in staat zijn. Dus maakte ik de beweging die vrijwel elke Surinaamse hond kent, doen alsof je een steen pakt, en het dier rende onder nog meer lawaai richting huis. Ik hoefde de strijd met de viervoeter niet verder te voeren, want de inwoners waren ondertussen gealarmeerd.
Het was lachen toen ik mijn mati uitlegde welke vrees mij bekroop. “Nee, we waren aan het lezen”, klonk het. Ik ken hem niet als een fervent lezer en fronste de wenkbrauwen. Toen kwam de uitleg. Ook hij had het boek via de app ontvangen. En het misbaar van Chan was reden om te lezen wat er zo bijzonder was in het viraal gaand boek. Ik wenste hem veel leesplezier.
Ik had vluchtig erin geneusd en was al snel tot de conclusie gekomen dat als je de artikelenserie van mijn collega Ivan had gelezen er weinig meer te beleven viel. Vrijwel alles was reeds gezegd. Alleen, nu de klager een monoloog kon houden, kon hij zijn verhaal doen zoals hij het wilde. Meer niet.
Chan heeft de man in de kaart gespeeld. Zodra je een boek verbiedt, maakt het het publiek nieuwsgierig. Suriname kent geen leescultuur en gezien de prijs die voor het boek werd gevraagd, vraag ik mij af of er wel meer dan vijftien exemplaren zouden zijn verkocht. Nu gaat het viraal en iedereen wil het hebben.
Als toen Ann Sadi moord en brand schreeuwde om de publicatie, Chan het boek had afgedaan als weinig ter zake doend of zoiets, zou nauwelijks meer aandacht zijn gegenereerd. Echter, hij gaf weer eens inkijk in zijn werkelijke persoonlijkheid en greep rigoureus in. Nu heeft de auteur, op andere manier dan gedacht, meer succes gekregen dan hij ooit had gedacht.
Nog afgezien of het boek ooit weer in de handel komt. Trouwens, dat laatste hoeft niet. Want zoals ik reeds eerder schreef, mensen gaan geen geld neertellen voor het boek. Echt niet. En vraag ik mij af hoeveel het wel zullen uitlezen.
Toen ik zondag met mijn vriend belde, had hij het opgegeven. Het was toch niet wat hij had gedacht. Althans niet wat hij niet reeds wist. Het is een gratis bestseller geworden, waarvan velen zeggen: “Ik heb het.” Let op, want “gelezen”, komt niet voor in de zin.