Toelagen

DE REGERING VERHOOGT diverse toelagen van hooggeplaatste ambtenaren, onder wie directeuren en onderdirecteuren van ministeries, met 100 procent. Omdat hun maandsalaris per persoon al de tienduizenden Surinaamse dollars beloopt, zal de verhoging ongetwijfeld leiden tot miljoenen meer uitgaven.

De regering neemt dit bijna bizarre besluit terwijl aan daarvoor in aanmerking komende misdeelde groepen geen financiële aandacht wordt gegeven en sociale instellingen al jaren de toegezegde subsidie wordt onthouden.

Ze gaat zo ver dat ze zelfs groepen ontheven (spook) ambtenaren vorstelijk beloont. Het is schandalig om deze functionarissen, die jarenlang met alle verhogingen zijn meegegaan zonder enige tegenprestatie te leveren, te laten meeprofiteren.

In het staatsbesluit, waarin de nieuwe toelagen zijn geregeld ,staat ook dat de president per ministerie meer dan één directeur mag benoemen. Het moet niet verbazen als achteraf blijkt dat hiermee de deur wordt opengegooid voor grootscheepse vriendjes- en partijpolitiek. En dit alles terwijl grote delen van de samenleving onder de armoedegrens moeten leven.

Het toeval wil dat dinsdag mensen met een beperking werden toegesproken door de minister van Financiën en Planning, Stanley Raghoebarsing die hen voorhield ‘dat de regering helaas niet zwemt in geld, waardoor zij niet in staat is geweest om de uitkering aan de doelgroep op te trekken’. Wie houdt wie voor de gek? Waar komt plotseling dan het geld vandaan om de miljoenen (op jaarbasis) aan toelagen te betalen?

De toegekende verhoging zou weleens de voorloper kunnen zijn van verhoging van het salaris en de toelagen van de ministers, want hun loon is gekoppeld aan dat van de directeuren en er is ook een connectie met de schadeloosstelling van de leden van De Nationale Assemblee.

Toenmalig president Desi Bouterse had kort na zijn aantreden in eerste termijn aangekondigd dat het zou zijn gedaan met dubbele salarissen. Met andere woorden, men zou moeten kiezen tussen het lidmaatschap van de assemblee en een reguliere betrekking. Hier is niets van terechtgekomen.

De regering verschuilt zich voor het toekennen van de verhoging achter het IMF dat zou hebben gepleit voor betere financiële waardering voor het overheidskader. Door hetzelfde IMF heeft de regering subsidies afgeschaft of is ze bezig die af te bouwen. Groepen die door deze maatregelen het zwaarst zijn getroffen, zouden worden gecompenseerd. Echter, wat gebeurt er? Mensen die een machtspositie hebben, zoals leerkrachten en verpleegkundigen die met de vuist op tafel slaan krijgen wel ondersteuning in de vorm van bijvoorbeeld koopkrachtversterking – het zij hen gegund – maar kleine groepen die er in de ogen van de regering niet toedoen, zoals mensen met een beperking, mogen creperen.

Terecht heeft iemand van deze groep maandag tijdens de manifestatie gezegd dat de regering verkeerde prioriteiten stelt. Een bekend gezegde luidt: ‘wie het kruis heeft, zegent zichzelf’, maar in dit geval is het dat een heel groot deel van de arme bevolking het zware kruis van anderen draagt.