20 Januari 2024
14:00GANGA / Sharda Ganga
Als u van zekere leeftijd bent, dan kent u het computer- en tv-spel ‘Where in the World Is Carmen San Diego’ misschien nog. Een misdadiger is ontsnapt en aan de hand van vragen moesten de jonge contestanten raden in welke stad die voor het laatst was gezien. Zoals: ‘een land noordwest van Suriname, waar Spaans de voertaal is en dat is omringd door water’. Of: ‘dit Afrikaanse land was een vroegere kolonie van Frankrijk en de president heeft het friends and family-beleid geperfectioneerd en heeft één van zijn zonen benoemd tot vicepresident’. Of: ‘de misdadiger bevindt zich op een plaats ten zuiden van Paramaribo. In de omgeving is er een waterkrachtcentrale gebouwd in de jaren zestig en je kunt er goed verhalen vertellen aan goedgelovigen’.
Daar moest ik dus heel erg aan denken, sinds Bouterse zich niet aanmeldde voor het uitzitten van zijn gevangenisstraf. In deze krant werd gisteren in het hoofdredactionel commentaar gelamenteerd dat de grote verdwijntruc van Bouterse vooral heel gelaten wordt ondergaan door het gros van de samenleving. Ik schaamde me heel even; die gelatenheid herkende ik maar al te goed.
“Het jaar is nauwelijks begonnen en we kunnen nu al concluderen: het wordt niet beter dan vorig jaar”
Mijn excuus is dat de laatste weken in een griepwaas aan me voorbij zijn gegaan (dank voor uw goede wensen, ik ben zo goed als mijn oude zelf. Dat is op zich geen ronkende aanbeveling), maar dat is maar 20 procent van het verhaal. Kun je het ons kwalijk nemen als zovelen op dit moment even zijn moegestreden? “Kondre bari lontu mi so te”, verzuchtte Trefossa al in zijn gedicht ‘Bro’.
Januari is bij de uitstek de maand waarin het hosselen geblazen is om het einde van de maand te halen met het beetje geld dat over is na de feestelijkheden van december. Het is ook de maand waarin velen gegrepen zijn door griep, dengue of Covid en daardoor hebben ontdekt dat ze voor steeds meer medicijnen moeten betalen, ook al hebben ze een SZF-kaart. De maand werd in één klap weer een stuk langer voor mensen die bitter weinig uit te geven hebben.
Het jaar is nauwelijks begonnen en we kunnen nu al concluderen: het wordt niet beter dan vorig jaar. De eerste verkeersdode is al gevallen, de eerste dramatische suïcides gepleegd, de eerste historische panden in vlammen opgegaan, de eerste gewapende overvallen gepleegd, de eerste mensen die in mijn achting dalen met de snelheid van een komeet hebben zich aangekondigd, de eerste dwaze verhalen van het jaar over seksuele educatie op scholen zijn de wereld ingeholpen (“kinderen MOETEN reeds vroeg een seksuele partner hebben” sprak Carl Breeveld deze of gene na over seksuele educatie, en ik nodig hem en eenieder die dit roept uit, mij de pagina’s uit de gewraakte boeken te tonen waar dat staat).
De rijstsector heeft alweer de alarmbel geluid, de eerste zorgmedewerkers, van Streekziekenhuis Atjoni in dit geval, zijn al overgeslagen bij betalingen, de VHP-voorzitter heeft al zijn eerste poging gedaan om een inspirerende toespraak te houden over de bloementuin, en echt, we kunnen net zo goed oud- en nieuwjaarsvieringen afschaffen, want het is en blijft hetzelfde, en het bespaart ons veel geld.
Volgende week vertel ik een opgewekt, inspirerend verhaal, dat beloof ik. En als volgende week blijkt dat ik dat niet doe, bedenk dan dat ik vandaag al heb gemeld dat er niets is veranderd in 2024. Dus ook ik niet.