16 Januari 2024
14:00DE SNIJD / Armand Snijders
Ik had gedacht en gehoopt dat we na het sprankelende slot van 2023, waarbij Desi definitief tot twintig jaar cel was veroordeeld, eindelijk verlost zouden zijn van de soms geniale treitertactieken van zijn advocaat Irvin Kanhai. En dat Baas – redelijkerwijs – de laatste jaren van zijn turbulente leven tussen vier muren over zijn zonden na zou kunnen – zo niet MOETEN – denken. Zodat hij, zoals zijn inmiddels overleden strijdmakker Ruben Rozendaal kort vóór zijn zelfverkozen dood in een interview tegen mij zei, “hij met zichzelf in het reine kan komen”.
“De tijd tikt, het is een last. Als Bouterse een echte man is‚ dan zegt hij wat er is gebeurd. We waren jong‚ we hebben fouten gemaakt‚ vertel het! Ik denk dat hij dat een keer zal doen. Misschien vóór zijn dood. (…) Hij is een zieke oude man en moet toch een keer tot inkeer komen en schoon schip willen maken? Al is het maar voor zichzelf. Als daardoor de nabestaanden van de Decembermoorden de antwoorden krijgen op al hun vragen‚ dan heeft hij een goede daad verricht en kan hij misschien met een gerust hart voor de Schepper verschijnen.”
“Laat Desi zich rustig aanmelden op de plek waar hij zijn straf zal moeten uitzitten”
Ruben, die gedurende het proces zeer belastende verklaringen aflegde over de rol van Desi, sneed enkele weken later, om precies te zijn op 30 november2017, een ader in zijn bovenarm door en bloedde dood. Hij vond het onaanvaardbaar dat hij tot tien jaar was veroordeeld voor diezelfde slachtpartij en wilde daarom niet verder leven. Hij had al vaker gezegd er een einde aan te willen maken, maar toch verraste zijn dood mij.
Maar goed, Desi gaat niet zo makkelijk brommen, bleek afgelopen week, getuige de meest recente poging van een nieuw advocatenteam om te voorkomen dat hij voor twintig jaar de cel in gaat. Echter, dat werd razendsnel door het Openbaar Ministerie afgewezen.
Procureur-generaal Garcia Paragsingh heeft de opgebrachte bezwaren en het verzoekschrift in de prullenmand gegooid. Ik heb op deze plaats Garcia regelmatig op de korrel genomen, maar ik moet toegeven dat ze in deze heeft getoond dat ze een vrouw met ballen is. Hopelijk toont ze deze ballen voortaan ook als foute VHP’ers of Abop’ers moeten worden aangepakt.
Door de nieuwe raadslieden werden in mijn ogen echt spijkers op laag water gezocht. Ze worden natuurlijk vorstelijk betaald, dus ze proberen via allerlei verzoek- en bezwaarschriften met onbegrijpelijke juridische taal iedereen in verwarring te brengen en op het verkeerde been te zetten. Alleen maar om meer te kunnen schrijven. De enige reden waarom de tenuitvoerlegging van het vonnis kan worden opgeschort, is volgens Garcia wanneer de veroordeelde krankzinnig is geworden. En dat is Desi niet.
De actie van de advocaten beschouw ik als een laatste wanhopige poging vanuit het Desi-kamp om een spaak in het wiel van justitie te steken en de opsluiting van de ex-dictator te voorkomen. Daartoe was wel eerst een broedermoord onder vakgenoten nodig. Irvin, die gedurende het hele proces – dat in november 2007 begon – dé onbetwiste raadsman van de vroegere sterke man was en met allerlei spitsvondigheden voor vele vertragingen zorgde, werd tot ieders verbazing aan de kant geschoven en vervangen door het nieuwe legertje advocaten. Dat tot nu toe weinig succes heeft geboekt.
Die raadslieden hebben allemaal één ding met elkaar gemeen en dat is dat ze – in tegenstelling tot Irvin – lid zijn van Desi’s NDP of daar op z’n minst openlijk mee sympathiseren. Eén van hen, Martin, was zelfs minister van Justitie en Politie toen Baas van 2010 tot 2020 president van Suriname was. Ook in de periode toen de omstreden zelfamnestiewet werd aangenomen door het parlement. Die werd later van tafel geveegd door het Constitutioneel Hof omdat die wet niet deugde. Niet echt slim van Desi om juist de man die daarvoor verantwoordelijk was, aan te stellen in zijn nieuwe team. Dat is vragen om een nieuwe mislukking.
Al denk ik dat hij niet zo’n invloed had op de verdedigingsswitch:die was meer een actie vanuit de NDP. In Ocer doet men het in de broek in de wetenschap dat hun leider nu echt voorgoed gaat worden opgesloten en men wil nog proberen het onmogelijke te bereiken. Want als hij verdwijnt, breekt ongetwijfeld de pleuris uit binnen de paarse muren.
Het fossiele bestuurslid Ramon wil de kar wel trekken, maar tante Jenny ziet dat ook wel zitten. En Desi zelf heeft Ashwin – u weet wel, die ene van de aardappels en uien – naar voren geschoven. Die strijd ontaardt in een slachtpartij, waarvan de uitkomst ongewis is. Het wordt voor buitenstaanders in ieder geval smullen geblazen als al het vies en vuil op de H. D. Benjaminstraat vliegt. Ik kijk er in ieder geval naar uit.
Desi zelf is te uitgeblust en moegestreden om nog maar iets voor elkaar te krijgen, zoals ik eind december na die matte partijvertoning in Ocer al schreef. Hij is inmiddels een oude, wat labiele man die zichtbaar geen geloof meer heeft in zijn toekomst. En eerlijk is eerlijk: die is er ook niet voor hem. Zijn lot is definitief bezegeld, dat zal hij moeten accepteren. Zoals de nabestaanden van al zijn slachtoffers ook al vele decennia hebben moeten accepteren dat hun vader, man, broer, oom of neef er niet meer is.
Laat hij zich rustig aanmelden op de plek waar hij zijn straf zal moeten uitzitten. Rotzooi schoppen door zijn – inmiddels ook uitgebluste – achterban heeft geen zin, daar is niemand bij gebaat. Desi heeft het land in de bijna 44 jaar dat hij een bepalende factor was, al genoeg rotzooi gebracht. Om de woorden van zijn voormalige mati te gebruiken: nu is het de tijd om tot inkeer te komen en schoon schip te maken.