Samoa-verdrag

GELOOFSOVERTUIGINGEN EN HEILIGE schriften zijn niet-rationeel. De verbanden en de sancties die binnen elk geloof wel gelden zijn een ervaring tussen de volgeling van dat geloof en de bovennatuurlijke leider van die groep. Het zij Jezus, Jehova, Jahwe, Allah, Brahman of Keduampon. De relatie tussen volgeling en schepper is een persoonlijke en daar bestaat er respect voor in Suriname.

Zo geloven de meeste religies dat God kinderen geeft. Bij sommige wordt ook geloofd dat God dan ook zal zorgen voor het kind. Elk kind is leven en het leven start in de moeder. Zodra de moeder dus zwanger is, is ze de verbeelding van de wil van God en mag het kind niet worden verwijderd. Abortus is moord, stellen veel geloofsovertuigingen.

Wat gebeurt er met Gods toezicht wanneer zo een kind eenmaal is geboren? Ratio zou zeggen: God zorgt voor het leven in de moeder, dus God zal ook zorgen voor het leven buiten de moeder. Immers, een kind is onschuldig en heeft niets gedaan. Het Comité Christelijke Kerken heeft zijn afkeuring zelf uitgesproken over de mishandeling van kinderen in Suriname: ruim 80 procent van alle kinderen heeft een bepaalde vorm van mishandeling meegemaakt.

De stelling is dat geloof persoonlijk is en moet worden gerespecteerd. Maar respect moet wederkerig zijn. Acceptatie van andersdenkenden hoeft niet, maar respect is waar de samenleving, waar vrijheid van godsdienst geldt, zich aan committeert. Het is dus niet aan de religieuze organisaties om te eisen dat de besluiten die in naam van de totale samenleving worden genomen, moeten worden teruggedraaid om de eigen dogma’s te dienen.

Het gaat dan specifiek om het Samoa-verdrag dat in november door Surinames ambassadeur bij de Europese Unie, Gilbert van Lierop, is getekend. Het verdrag dat het Cotonou-akkoord vervangt, bevat volgens de christelijke organisaties die daartegen protesteren ‘westerse normen en waarden’, zoals het respecteren van LGBTQ-rechten en abortuswetgeving. De overeenkomst zou volgens de kerken het norm vervagend gedrag in Suriname op tilt zetten. Echter, deze mensenrechtenbepalingen staan volgens minister Albert Ramdin van Buitenlandse Zaken, International Business en Internationale Samenwerking ook in de andere mensenrechtenverdragen die Suriname heeft ondertekend.

Het respecteren van de mening van de diverse ‘bloemen’ in de (niet-)religieuze tuin van Suriname heeft gemaakt dat fundamentalisme geen voet aan wal heeft gehad in het land. Daarbij wordt verwezen naar de moskee en de synagoge die gebroederlijk naast elkaar staan in Suriname, terwijl dat in andere delen van de wereld gewoon niet kan.

Laten de religieuze groepen in Suriname vooral hun eigen ‘schapen’ (be)hoeden en de eigen parochie beschermen tegen norm vervagend gedrag. Maar laten ze de rechten van andersdenkende ook respecteren zolang die geen criminele daden zijn. Alleen zo kan het land in harmonie met elkaar verder.