SOC ontwaakt

HET BESTUURSLID DESIRÉ Eendragt van het Surinaams Olympisch Comité (SOC) heeft aan het begin van het jaar uitspraken gedaan over de sport die tot nadenken stemmen. Grotendeels praat hij overigens anderen naar de mond die vooral de afgelopen maanden kritiek hebben geuit op aanpak van sportontwikkeling, voor zover van enige aan pak kan worden gesproken. Toch is het goed dat Eendragt zaken heeft aangedikt, zoals haast maken met een aanpak die op termijn daadwerkelijk vruchten zal moeten afwerpen.

Het komt erop neer meer te kiezen voor de doe-mentaliteit in plaats van bezig te zijn of blijven met oeverloze discussies op congressen die van ergens naar nergens schijnen te leiden. Het SOC bestuurslid baseert zijn kritische houding op de karige oogst van Suriname tijdens internationale meetmomenten zoals bij de Centraal-Amerikaanse en Caribische Spelen in El Salvador en de Zuid Amerikaanse Beach Games in Columbia. Uitzondering is geweest de zilveren medaille van baanwielrenner Jair Tjon en Fa tijdens de negentiende Pan Amerikaanse Spelen in Chili. Het was voor het eerst in twintig jaar dat Suriname eremetaal behaalde op zo een toernooi.

Eendragt maakt de confronterende opmerking dat geen enkele sport in Suriname vooruit gaat. Dat sombere beeld schetst hij door er op te wijzen dat vanuit de praktijk blijkt dat de schoolsport niet wordt gestimuleerd maar dat de trend gezet moet worden om uit het dal te geraken. Bij de jeugd beginnen betekent beginnen bij de basis. Begonnen kan worden met bewegingsonderwijs op alle basisscholen. Hierdoor zal Suriname na tien jaar beter en breder kunnen selecteren.

Overigens benadrukt hij dat niet alleen het SOC verantwoordelijk gesteld moet worden voor een betere aanpak maar dat gewerkt moet worden aan breed gedragen beleid met betrokkenheid van ‘iedereen’ zoals sportbonden en de regering die de richting voor de toekomstige ontwikkeling voor de sport in het algemeen dienen aan te geven. Eendragt is hard in zijn oordeel en het klinkt goed in de oren dat bij het SOC realiteitszin lijkt te bestaan en men duidelijk voor zijn visie uitkomt. Dat geeft hoop omdat gebroken moet worden met de gezapige wijze waarop over de aanpak van de sport wordt gesproken.

Als de overheid zich committeert met sportorganisaties over een structureel goed sportbeleid, en met name de laatste tijd de minister van Volksgezondheid op de barricades staat om bewegen en sport tot prioriteitsgebied te verheffen, mag aan hieraan niet voorbij worden gegaan. Het wordt tijd dat het directoraat Sportzaken niet langer aan de kantlijn blijft maar druk zet op allereerst zijn minister om het tij te keren. Zij is immers de schakel tussen het directoraat Sportzaken en overige bewindslieden.