3 Januari 2024
14:00SERIEUS!? / Ivan Cairo
Zo, de feestdagen zijn achter de rug. Op 31 december hebben we flink onze zorgen weggedanst en weggedronken. We hebben flink met elkaar gefeest en traditiegetrouw hebben vele van ons de takru sani met vuurwerk en bombels ‘weggeschoten’.
Ik heb mezelf weleens afgevraagd of al dat geknal van de pagara’s en gespetter van het kunstvuurwerk echt helpt om de boze geesten te verdrijven en een atmosfeer te scheppen die in het nieuwe jaar een voedingsbodem biedt voor het goede, het positieve, om te gedijen. Dat er minder ongelukken gebeuren, minder corruptie is, minder armoede, minder ellende, weg die sociale ongelijkheid en onrechtvaardigheid. Hier en elders in de wereld.
“Wat voor zin heeft het om de economie gezond te maken, terwijl de burger door de herstelmaatregelen is gestorven en niet van de verbetering kan genieten”
In aanmerking nemende dat ondanks al het pagara-geweld er elk jaar om ons heen allerlei erge dingen zich voordoen, rijst de vraag of het misschien erger zou zijn geweest als we de boze machten op 31 december niet gebombeld hadden. Een vraag waarop we natuurlijk nooit antwoord zullen krijgen, dus blijven we vasthouden aan de pagara-traditie op Owru Yari.
Zoals gebruikelijk ontbraken de gelukwensen van en aan familie, vrienden, kennissen en collega’s via social media, met name WhatsApp, niet. Een enkeling doet dat nog door gewoon te bellen en in een persoonlijk gesprek de beste wensen uit te spreken. Was het vóór het digitale tijdperk, internet en sociale media, nog zo dat we ruim vóór de feestdagen nog kerst- en nieuwjaarskaarten kochten en via de posterijen naar familie en vrienden stuurden, gebeurt dat al lang niet meer. Dat is ouderwets.
Nu hebben we het gemak van internet en hoeven we slechts kant en klare boodschappen te downloaden en te versturen. Bij sommigen is er zelfs sprake van digitale luiheid. Die doen niet eens de moeite om zelf op zoek te gaan naar digitale kaartjes met mooie teksten. Nee, die recyclen gewoon wat anderen naar hen hebben gestuurd en klikken ze slechts op het forward-icoontje van hun telefoon en weg zijn de gelukwensen naar hun complete contactenlijst.
2023 is ongetwijfeld een jaar geweest met positieve ontwikkelingen, zoals de ommekeer op macro-economisch gebied wat echter nog moet doorwerken op micro-economisch niveau, in de portemonnee en het loonzakje van de burger en loontrekker. Maar het afgelopen jaar heeft ook absolute dieptepunten gekend, zoals de gewelddadige rellen van 17 februari, de geweldsuitbarsting te Pikin Saron en het mijnongeluk in Brokopondo dat aan vijftien mannen het leven heeft gekost. Ontwikkelingen waarvan we geen herhaling willen hebben. Willen we dat echt niet, dan zullen we het hele jaar door een beetje meer om elkaar moeten geven. Niet alleen op Owru Yari.
Politici die het momenteel voor het zeggen hebben, moeten meer begaan zijn met het lot van de gewone burger en zich minder bedienen van lippendienst terwijl ze effectief niks doen om de situatie voor hun landgenoten te verbeteren. De samenleving heeft niets meer aan woorden, maar aan actie. De daden zijn nu meer dan ooit van belang. Zoals assembleevoorzitter Marinus Bee heeft gezegd: de economie verbeter je voor de burger. Wat voor zin heeft het om de economie gezond te maken, terwijl de burger door de herstelmaatregelen is gestorven en niet van de verbetering kan genieten?
Moge 2024 in alle opzichten een beter jaar zijn dan 2023. Cheers!