Kanteljaar

REFLECTIE / Iwan Brave

Er is flink wat gebeurd in 2023 in Suriname, welk jaar niet trouwens. Maar dit was een kanteljaar. De rellen, plunderingen en bestorming van het parlement van 17 februari deden het land bijna kantelen naar anarchie. Wat als dat monumentale gebouw aan de Waterkant daadwerkelijk in de fik was gegaan? Wat als er doden waren gevallen?

Het liep allemaal met een betrekkelijke sisser af voor de gemeenschap als geheel. Uiteraard niet voor de ondernemers die letterlijk have en goed verloren. Het is politieke en criminele krachten hierachter niet gelukt om de boel te doen kantelen. Ala ogri e tyari wan bun. Immers na ‘17 februari’ stond de gehele natie, met name veiligheidsdiensten en gewapende machten, op scherp.

Dat was te merken op 20 december, de dag van het eindvonnis van het 8 decemberstrafproces. Een groot gebied in de binnenstad was uit voorzorg afgezet. Veel burgers bleven thuis en sommige bedrijven, winkels en scholen bleven dicht. Was dit louter uit angst? Mijns inziens niet. Surinamers hebben bewezen niet te gaan voor anarchie. Dat vervulde mij met trots.

Met het eindvonnis zijn we gekanteld naar een ‘rechtsstaat met onafhankelijke rechtspraak’. Hiermee hebben we onszelf als ‘wereldvoorbeeld’ op de kaart gezet. We zijn er nog (lang) niet. Er moet nog heel wat water door de Surinamerivier stromen om te spreken van een rechtsstaat in optima forma. Zo wordt het recht op goed onderwijs, vitale gezondheidszorg en opgroeien in een veilig en schoon leefmilieu nog altijd flink vertrapt.

Mijn medeleven gaat uit naar de nabestaanden van alle dodelijke slachtoffers – het waren een boel – die zijn gevallen als gevolg van onze nog tere rechtstaat. Zoals die van Pikin Saron, brute roofovervallen, gezinsdrama’s, femicide en kantelende boten zonder zwemvesten. Een kanteljaar om snel te vergeten, maar niet als les voor morgen.