Minimumloon

EEN GROTE GROEP Surinamers die al drie jaar consequent door de regering van president Chandrikapersad Santokhi vrijwel wordt genegeerd, is de arbeidersklasse die afhankelijk is van het wettelijke minimumuurloon. Deze mensen doen vaak inspannend fysiek werk en draaien veelal lange dagen in ruil waarvoor zij maar karig worden beloond. Vooral bij winkelbedrijven is het personeel afhankelijk van het minimumloon, want anders zouden de werkgevers veel minder betalen.

Maar dat minimumloon is al tijden niet toereikend. Begin dit jaar kondigde verantwoordelijk minister Steven Mac Andrew van Arbeid, Werkgelegenheid en Jeugdzaken (AWJ) enthousiast aan dat het uurloon per 1 februari zou worden verhoogd van SRD 20 naar SRD 38,50 per uur. Dit was besproken in de Nationale Loonraad en inmiddels goedgekeurd door de regeringsraad. Daar was maandenlang over beraadslaagd.

Duizenden werknemers die daar afhankelijk van zijn, hadden er reikhalzend naar uitgekeken. Ook voor hen was het leven bijna ondraaglijk geworden als gevolg van de inflatie en de vele lastenverzwaringen die de regering had doorgevoerd. SRD 38,50 was nog niet voldoende, maar velen waren in ieder geval blij met die aankondiging.

De teleurstelling was daarom groot toen de bewindsman een week later plotseling meedeelde dat de verhoging was aangehouden omdat met name de Vereniging Surinaams Bedrijfsleven (VSB) en Associatie van Surinaamse Fabrikanten (Asfa) daar in de Loonraad toch bezwaar tegen hadden. Mac Andrew, die vóór zijn ministerschap voorzitter van de VSB was, had er kennelijk geen problemen mee om zijn afspraken tegenover de werkende klasse in de prullenbak te gooien en zwichtte voor de leden van de club die hij ooit vertegenwoordigde.

Aangezien de meeste werknemers geen lid zijn van een vakbond, moesten zij lijdzaam accepteren dat ze pas per 1 april uiteindelijk een minimumuurloon van slechts SRD 30 per uur ontvingen en ingaande 1 juli tot en met 31 december 2023 SRD 35. Oorspronkelijk zou dat bedrag per 1 januari 2024 worden opgetrokken naar een nog nader te bepalen bedrag, maar ook die belofte komt Mac Andrew niet na.

Die verhoging komt nu pas 1 februari, zegt hij. Volgens zijn verklaring is “een brede consultatie over het nieuwe minimumuurloon zeer gewenst, zodat wanneer de Nationale Loonraad advies uitbrengt de regering direct een besluit kan nemen”. Echter, dat schept weinig vertrouwen bij de doelgroep, omdat begin dit jaar het advies van die Loonraad – zelfs na goedkeuring door de regeringsraad – van tafel werd geveegd door de VSB en Asfa. Die hebben kennelijk zelfs zoveel macht, dat de regering voor ze huivert en zich de les laat lezen. Waardoor duizenden arbeiders al minstens een jaar veel minder krijgen dan ze verdienen. En of dat in 2024 anders gaat worden, is maar zeer de vraag.