Gevaar op het water

VIER ZUSSEN ZIJN in de Puluguduvallen verdronken, nadat de boot waarin zij zaten kapseisde. De lichamen zijn intussen geborgen. Stichting A Marron Kompas Suriname en Europa schrijft in een persbericht dat de meisjes werden vervoerd met een geregistreerde taxiboot die regelmatig vaart naar en vanuit Frans-Guyana met toestemming en goedkeuring van de autoriteiten. Maar volgens de stichting had de boot geen reddingsvesten.

Grote delen van het binnenland liggen aan of bij een rivier of kreek wat met zich meebrengt dat kinderen al op heel jonge leeftijd ‘kennis maken’ met water. Varen over de sula vereist kennis en ervaring. Hoe de boot is omgeslagen is niet verteld. Omdat het om een legaal vaartuig gaat zouden volgens voorschrift reddingsvesten aan boord moeten zijn. De meest voor de hand liggende conclusie is dat de autoriteit die belast is met de controle deze taak niet of niet goed heeft vervuld. A Marron Kompas heeft na het tragische gebeuren ingrijpen gevraagd van de Franse en Surinaamse regering.

Binnenlandbewoners bewegen zich over het algemeen vrijelijk in de natuur waarbij niet altijd de regels of omstandigheden van veiligheid in acht worden genomen. Neem bijvoorbeeld de vroeger beruchte seti gon, die zelfs mensenlevens heeft geëist. Maar ook het dragen van zwemvesten nemen de mensen in het achterland niet altijd serieus.

Dat vier jonge mensen zijn verdronken is – vooral voor hun ouders en andere dierbaren – een klap die men niet gemakkelijk te boven komt. Maar laat dit ongeluk voor de autoriteiten aanleiding zijn om daden te stellen: enerzijds de controle verbeteren of opvoeren en anderzijds voorlichting aan ook de mensen in het binnenland van de noodzaak om veiligheidsmaatregelen, zoals het dragen van een zwemvest, in acht te nemen.

Benadrukt wordt dat de voorlichting beslist niet moet blijven hangen in Paramaribo en de randdistricten, maar moet doordringen naar – misschien vooral – het binnenland. Die voorlichting kan via radio en televisie, maar ook door sprekende affiches duidelijk zichtbaar op te hangen. Ook scholen kunnen betrokken worden bij de voorlichting. Bij al deze acties is het noodzakelijk dat alles gebeurt in de taal of het dialect dat de mensen spreken en verstaan.

Het is zeker niet teveel gevraagd om kinderen op de basisschool in het binnenland zwemonderwijs te geven. En er niet van uit te gaan dat ze het wel vanzelf leren. Het trotseren van de gevaren is een uitdaging, maar als de wil aanwezig is bij de instanties om voorzieningen te treffen, zal dat zeker bijdragen aan het gevoel van veiligheid en vermindering van het aantal ongelukken op het water.