Geweld tegen kinderen

KINDEREN HEBBEN HET niet gemakkelijk in Suriname. Het begint al tijdens de zwangerschap. Heel veel moeders hebben geen ziektekostenverzekering. Dus wanneer de moeder uiteindelijk in het ziekenhuis komt om te bevallen, heeft zo een verloskundige of gynaecoloog vaak genoeg geen enkele informatie van moeder en het ongeboren kind.

Wordt het kind geboren en moet het specialistische medische hulp dan is er de neonatale intensive care unit (Nicu) waar het terechtkan. En ondanks dat de regering precies weet hoeveel kinderen worden geboren die specialistische medische hulp nodig hebben, schijnt de Nicu geen prioriteit op de lijst van afdelingen die goed bezet en goed betaald moeten zijn.

Komt het kind de eerste fase van de peuter- en kleuterjaren goed door dan mag het naar de leerschool. Maar als het kind in het binnenland zit dan zal het minder goed onderwijs krijgen, dan een kind dat in de kuststreek naar school gaat. En is het kind toevallig niet zo snel als de anderen in de klas, dan zegt menig leerkracht ook nog: ‘voor extra inzet word ik niet betaald, de kinderen die niet meekunnen zijn niet mijn probleem’.

Dat zijn de dagelijkse uitdagingen waarmee Surinaamse kinderen zitten. Maar er is nog iets dat hun kind-zijn en onbezonnen jeugd bedreigt en dat is geweld. Uit onderzoek van 2018 in opdracht van het Unicef in samenwerking met het Interfaculty Graduate Studies and Research (IGSR) blijkt ook nog dat meer dan 70 procent van kinderen te maken heeft met één of meer vormen van geweld dan wel getuige is van huiselijk geweld.

Het Comité Christelijke Kerken heeft dat onderzoek aangegrepen om meer aandacht te vragen voor geweld tegen kinderen en ook de regering te vragen om via het ministerie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting dit probleem structureel aan te pakken. Toch is het van belang ook te kijken naar de dieperliggende oorzaken.

Wat maakt dat de Surinaamse samenleving interdisciplinair en regeringen overschrijdend zo slecht omgaat met haar kinderen. Vinden we dat onze kinderen niet van waarde zijn? Waarom wordt de vrucht van de schoot pijn gedaan wanneer die er eenmaal is.

De bisschop van Paramaribo verzuimde de link te maken met zowel de Bijbel als de opvang van de verschillende rooms-katholieken (lees kerkelijke internaten en scholen). Met de Bijbel in de hand werden lijfstraffen uitgedeeld met de ferme gedachte dat de roede de beste manier was om een kind ten goede te richten.

Ook in slavernij waren lijfstraffen bedoeld om kinderen te richten en als robotjes zover te krijgen het werk te doen dat moest worden gedaan. Iets waaraan grote delen van de bevolking vasthouden. De bisschop verdient ondersteuning in zijn oproep om structureel in te grijpen in situaties van geweld. Maar even goed is belangrijk te kijken wat de rol van de kerk en slavernij zijn in deze intergenerationele gewoonte die er is om geweld als opvoedingshulpmiddel in te zetten. Het moet anders.