20 December 2023
14:00SERIEUS!? / Ivan Cairo
Alles wat de klok de afgelopen dagen sloeg en zeker woensdag ook zal slaan is ‘Vonnis Decembermoorden’. Voor de laatste keer zullen Surinaamse rechters zich bezighouden met de behandeling van de platte moorden van 8 december 1982 die de Surinaamse samenleving letterlijk in twee kampen heeft verdeeld.
De moorden houden ons al 41 jaar in de ban, terwijl de strafzaak zelf al zestien jaar duurt. Ongeacht de oorzaken vind ik dat te lang. Daarom ben ik blij dat het ten einde komt. Het heeft al meer dan genoeg van ons als volk en overheid gevergd, in zowel emotioneel als financieel opzicht.
“Na woensdag dient er een proces van heling van die diepe wond in de samenleving op gang te komen”
De frustraties bij burgers wanneer weer eens tijdens de behandeling van deze strafzaak straten werden afgesloten en scholen dicht blijven waren duidelijk merkbaar. Dat zal nu tot het verleden gaan behoren. Gelukkig. A sari! A nofo!
Naarmate de dag naderde, steeg mijn verbazing over de opmerkingen en commentaren van sommige landgenoten. Opmerkingen zoals ‘Waarom de uitspraak in december?’, ‘Waarom het vonnis zo kort vóór kerst?’ En dat het ‘sadistisch en respectloos is naar de christenen in de samenleving’ deden mij de wenkbrauwen fronsen. Ja, waarom in december, de maand van vrede en liefde voor elkaar?
Ik vroeg me af of de personen die deze vragen opwierpen en commentaar gaven zich er bewust van zijn dat de Decembermoorden in december hebben plaatsgevonden, de maand van vrede en liefde voor elkaar.
Staan deze mensen er wel bij stil dat de Telefooncoup op 24 december 1990 werd gepleegd, één dag voor Kerst? In diezelfde heilige maand, daags vóór die super heilige geboortedag van de Vredevorst Jezus Christus. Was dat niet het toppunt van belediging van de christenen in Suriname?
Dus als het vonnis in december, januari, maart of augustus zou worden uitgesproken, voor mij zou geen enkele maand of dag de juiste of meest geschikte zijn, omdat deze moorden nooit hadden mogen plaatsvinden. Dan hoefde er ook geen vonnis te komen.
Wat het oordeel vandaag ook zal zijn, een deel van de samenleving zal de rechters die de uitspraak zullen doen, en in het verlengde daarvan de complete rechterlijke macht, verguizen. Het andere deel zal diezelfde rechters en rechterlijke macht de hemel in prijzen.
Hoe de uitspraak ook mag luiden, er zal slechts één winnaar zijn: de rechtstaat Suriname. Na woensdag dient er een proces van heling van die diepe wond in de samenleving op gang te komen. Het strafproces is ten einde, maar het maatschappelijke genezingsproces moet nu beginnen. Dat wordt misschien een nog grotere uitdaging dan de strafzaak.