Brandjes blussen

DE ECONOMISCHE CRISIS die Suriname in zijn greep heeft, is volgens regeringsvertegenwoordigers – met president Chandrikapersad Santokhi voorop – al sinds begin vorig jaar voorbij. Althans, dat hebben ze meermalen geroepen. Sindsdien heeft het staatshoofd tot vervelens toe gezegd dat het licht aan het einde van de tunnel gloort.

Het volk weet wel beter en bepaalde groepen hebben dat ook luidkeels laten weten, met de gewelddadigheden en plunderingen van 17 februari als – voorlopig? – dieptepunt. En na elke protestuiting komen er van de zijde van de regering weer bergen beloftes en toezeggingen, die vaak niet worden nagekomen. Zoals de nationale dialoog die na 17 februari zou plaatsvinden, maar die uiteindelijk door de president werd afgeblazen.

De regering is al tijden vooral bezig met brandjes blussen. Brandjes die steeds weer ontstaan omdat betalingsverplichtingen of -afspraken niet worden nagekomen. Zoals een week geleden met de staking van veel vuilophalers, die er voor de zoveelste keer het bijltje erbij neergooiden omdat het ministerie van Openbare Werken (OW) zijn rekeningen niet had voldaan.

Het vuil stapelde zich daardoor in veel buurten op, met alle vieze taferelen van dien. Begin van de week is het ministerie alsnog over de brug gekomen en was het probleem opgelost. Overigens, het bleek niet met onwil vanuit het OW-ministerie te maken te hebben, maar met ambtelijke perikelen op het ministerie van Financiën en Planning.

En zo gaat het wel vaker, onder meer bij de uitbetaling van de veelbesproken en inmiddels alweer achterhaalde koopkrachtversterking. Veel mensen die daar recht op hebben en ook sinds september na lange tijd SRD 1.800 per maand hadden ontvangen, hebben tot hun verbazing in november niets meer gehad. Over het hoe en waarom zijn ze niet geïnformeerd.

Anderen hebben het te laat ontvangen vanwege een fout waarbij het geld op een andere rekening dan van het ministerie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting is gestort. Dat is onbegrijpelijk en doet de vraag rijzen of er wel mensen zijn bij Financiën en Planning die voldoende kennis van zaken hebben.

Ook bij Justitie en Politie worstelen ze vaak met een chronisch geldgebrek, waardoor politievoertuigen soms niet kunnen uitrukken omdat vanuit Financiën en Planning de brandstofrekening niet was betaald. Dat heeft tot hele pijnlijke situaties geleid. Zoals vorige maand toen te Leiding 17 een vader zijn dochter vermoordde en daarna zelf gramoxone innam.

De Forensische Opsporingsdienst kon vanwege het brandstofgebrek niet uitrijden, waardoor het lichaam van de vrouw onnodig lang niet kon worden verwijderd. Terwijl de voor de familie extra pijnlijke vertraging had kunnen worden voorkomen als Financiën en Planning deze essentiële betaling bijtijds had voldaan.

En zo zijn er nog vele voorbeelden van wat er bij de overheid door de janboel op financieel gebied allemaal misgaat of spaak loopt. Zolang deze ernstige problemen niet zijn aangepakt en opgelost, zal het land – in ieder geval in de ogen van de burgers die er de dupe van zijn – nog in een crisissfeer bevinden.