2 December 2023
14:00GANGA / Sharda Ganga
Eind september 2010 stond ik op een podium ergens in Amsterdam. Het was net na de verkiezing van Bouterse tot president. ‘Hoe is het mogelijk, Bouterse als president!’ kreeg ik steeds te horen. Het was indirecte en toch openlijke blijk van neerkijken op het democratische gehalte van alle Surinamers, alsof ik zelf hoogstpersoonlijk Bouterse het zadel in had geduwd, zo voelde dat. Ik was teergevoelig voor die minachtende toon.
Mijn antwoord was dan ook een scherpe, openbare uithaal op dat podium: ‘Hoe is het mogelijk! Een Nederlands kabinet dat bestaat bij de gratie van Geert Wilders!’ Dat was het jaar dat er een nieuw Nederlands kabinet was, Rutte I, dat dankzij de gedoogsteun van de PVV van Geert Wilders mocht regeren.
“Maar het is toch vooral het totaal niet verrassende gedrag van de hoofdrolspelers in de zoveelste episode van de soap ‘Jogi wordt zogenaamd boos, omdat hij een boef wordt genoemd in meer of mindere woorden’
Dat is niet hetzelfde, werd dan gezegd, want Wilders zou nooit worden verkozen tot leider van het land, de democratische en rechtsstatelijke inborst van het land en overdonderende meerderheid van de kiezers zou dat nooit mogelijk maken. En kijk nou eens, lieve mensen, kijk nou eens de uitslag van de verkiezingen in Nederland.
Ik lach, na mijn eerste schrikreactie, niet te hard en te lang, want intussen glijdt ook ons democratisch niveau steeds verder weg. Het fatsoen heeft het hier allang afgelegd tegen de onbeschaafdheid. Frappant dat we in alle staten raken vanwege scheldpartijen in DNA deze week (die ik overigens niet heb gehoord, de beelden zijn nu zonder geluid op het DNA-kanaal), en er vooral wordt gekeken naar het functioneren van Harriët Ramdien als plaatsvervangend voorzitter. Dat ze sneller en harder had moeten ingrijpen; mij zal je dat niet horen ontkennen.
Maar het is toch vooral het totaal niet verrassende gedrag van de hoofdrolspelers in de zoveelste episode van de soap “Jogi wordt zogenaamd boos, omdat hij een boef wordt genoemd in meer of mindere woorden”. Er zijn nog wel dertig andere ‘made for tv’-soapseries die geregeld worden vertoond daar, in die heilige der heilige zalen. Ik vind het gedrag, het niveau dat is tentoongesteld ook onbeschaafd, en respectloos naar die zaal, naar ons allemaal toe.
Maar weet je wat nog onbeschaafder en respectlozer is? Dat er figuren op kandidatenlijsten worden geplaatst door partijen die niet deugen. Dat zovelen vooral in de politiek zitten om hun eigen zaakjes te regelen, als DNA-lid, als minister, als VP en zelfs als P. En dat het gros van de partijen intussen niets meer zijn dan vehikels om de persoonlijke belangen van met name de heren veilig te stellen. Schreef ik ‘heren’? Ik bedoel iets anders, maar ik hou het netjes.
Maar deze president is toch niet overduidelijk continu vooral bezig met zijn eigen zakelijke belangen, denkt u nu. Ik vind van wel. Als je je ambt gebruikt om fanclubs te (laten) proclameren, zoals de SanChan-beweging, dan ben je hoe dan ook bezig met je eigen belang. Want alleen megalomanen installeren hun eigen fanclub die naar henzelf is vernoemd. Wat is de SanChan-beweging vraagt u me? Een beweging van vrouwen die Chansan ondersteunen. Hoe? Ik weet het niet, en de SanChan-beweging ook niet, en ook ChanSantokhi niet.
Maar het maakt allemaal niets uit. Het is gewoon weer politics in Suriname as usual: de megalomanie, de ijdelheid, het ego voorop, als het niet de portemonnee en grondhonger is. Of allebei. Ik weet aan wie u nu denkt. Ik denk het ook.