27 November 2023
14:00ROZENGEUR / Gerold Rozenblad
En nu bestaan we 48 jaar als onafhankelijk land. Zaterdag werd die mijlpaal gemarkeerd. Er was meer sprake van herdenken dan vieren, gezien het drama in het Matawaigebied. Terecht. Maar ook zonder dat drama zou het de vraag geweest zijn of wij moeten vieren of gedenken. Onze situatie ziet er niet rooskleurig uit. En kan met recht de vraag gesteld worden of wij het verdienen om in deze situatie te verkeren.
Bij de traditionele toespraak voerde president Chan Santokhi net als vele anderen aan dat het gaat om een ‘jonge natie’. Ondertussen vraag ik mij af hoe lang wij nog deze uitdrukking moeten hanteren, vooral wanneer het gebeurt ter verbloeming van de misstappen die we als natie hebben gedaan.
“Zijn we dan een te jonge gemeenschap om te prikken door dit splinter-en-balk-in-de-oogverhaal?”
Mijn favoriete stand-upcomedian Dave Chapelle, die vaak maatschappelijke toestanden aanhaalt in zijn shows, relativeerde ooit over de vraag hoe jong zestien jaar nou is. Dit naar aanleiding van ongelijke standaarden die er kennelijk werden of worden gehanteerd bij het beoordelen van het handelen van deze jeugdigen.
Dat laat mij met de vraag hoe jong 48 jaar is voor een natie. Nu kan je de leeftijd van de mens niet vergelijken met die van een land, maar de vraag blijft: hoe jong is 48 voor een land? En wat moeten wij schuiven onder het tapijt van jeugdige onbezonnenheid en wat kan je absoluut niet meer kwalificeren als jeugdige onwetendheid.
In verband met de herdenking klommen verschillende politieke partijen in de pen. Te beginnen met de NDP die na een opsomming van ellende door deze regering, ons aangeeft dat dit niet de boodschap is die wij willen horen in verband met Srefidensi. Het advies is om niet op te geven en door te bijten. De hulp zou komen op 25 mei 2025, als wij op die partij stemmen natuurlijk.
Zijn we dan een te jonge gemeenschap om te prikken door dit splinter-en-balk-in-de-oogverhaal? Of wat te denken van de pennenvrucht van Abop dat er nu moeilijke besluiten worden genomen die nodig zijn om het beter te hebben op de lange termijn. Let wel, lange termijn. Toch zegt hetzelfde epistel dat het volk dat de offers brengt voor die verbetering nu reeds de vruchten moet plukken van de offers die gebracht zijn. Is de gemeenschap geestelijk te jong om zich aft e vragen wat het met deze tegenstijdigheid aan moet?
PRO op zijn beurt hult zich in terminologie die je liever niet aan jeugdigen voorhoudt. Een natie van verarmde burgers blijft aan de leiband van externe uitbuiting, schrijft die partij. En ze vervolgt door te stellen dat alleen door politieke, maatschappelijke en economische emancipatie een jonge natie zoals de onze, werkelijk inclusieve onafhankelijkheid ontstaat waarin niemand wordt achtergelaten in de schaduw van armoede.
En de NPS? Die herinnert ons eraan dat de samenleving weer eens staat voor een enorme ontwikkelingsuitdaging. De partij steekt ons een riem onder het hart door de boodschap van hoop en voorspoed. Alsof we niet oud genoeg zijn om van de afgelopen jaren te hebben geleerd dat hoop niet meer is dan uitgestelde teleurstelling.
Ach, op hun eigen manier hebben ze allemaal ons aangegeven dat zij wel weten hoe we ontwikkeling en echte onafhankelijkheid moeten bewerkstelligen. Wat dat betreft sloeg ons staatshoofd bij zijn reflectie, wat veel zaken betreft, de spijker op de kop. We hebben kortom een hobbelig pad achter de rug.
We moeten nagaan waar wij na 48 jaar staan en waar wij als natie (vooral) naar toe willen. We moeten volgens hem samen naar een gemeenschappelijke visie werken om Suriname duurzaam tot ontwikkeling te brengen. Het verwezenlijken hiervan zal volgens mij volwassenheid vergen. En ook antwoord geven op de vraag hoe jong 48 nou echt is.