Ordening en tunnel

WANNEER HET KALF verdronken is, dempt men de put, maar dan is het kwaad al geschied. Dit spreekwoord lijkt deze week meer dan ooit een waarheid te zijn als een koe. Hoe lang wordt niet gesproken over ordening in de goudsector, maar door enge persoonlijke belangen komt die niet van de grond.

Hoe triest het ook is, moet worden gesteld dat hopelijk met het instorten van een illegale tunnel in het Matawaigebied in Brokopondo de autoriteiten wakker zijn geschud om de al jaren beleden ordening van de goudsector, nu daadwerkelijk ter hand te nemen. Dat de slachtoffers illegale goudzoekers waren doet op dit moment niet ter zake. Elk mensenleven telt.

De oorzaak hoe het ongeluk heeft kunnen gebeuren, wordt onderzocht, maar volgens de eerste berichten gaat het om een provisorische constructie en daarom is de voorlopige conclusie dat het bijna vanzelfsprekend is dat het ondeugdelijk was. In een actualiteitenprogramma op de televisie beschreven dorpsbewoners de plaats van het onheil als een bergtunnel, een tunnel die door een berg gaat.

De goudzoekers zouden zijn gewaarschuwd hun onderneming te staken, vanwege het gevaar. Ze waren kortgeleden ook verdreven door de politie en militairen. Maar naar verluidt zouden de goudzoekers de adviezen in de wind hebben geslagen, ofschoon zij zelf het gevaar inzagen van hun onderneming. Kennelijk liet de exploratie zien dat het gebied winstgevend is en dat daarom veel mannen de gok waagden.

Het drama roept een aantal vragen op. Het is niet de eerste keer dat zich een ernstig ongeval in het binnenland voordoet (in de kleinschalige goudsector) , zij het dat het nooit eerder zo ernstig is geweest. Hoe lang nog moet oogluikend worden toegezien dat deze illegale situaties blijven bestaan. Als niet snel maatregelen worden genomen, zou het zomaar kunnen dat het wachten is op een tweede, soortgelijk ongeval. En dat moet niemand willen.

Na elk ernstig incident, ongeluk of misdrijf in de kleine goudsector, wordt er op gezinspeeld door mensen die het kunnen weten, dat de vaak gepredikte ordening nooit zal komen. Dat gebeurt niet omdat invloedrijke politici en andere hooggeplaatste mensen aan de touwtjes trekken. ‘Mogelijke klokkenluiders’ hebben – uit vrees voor wraakacties – niet de durf man en paard te noemen. Men bewijst daarmee de staat geen dienst. Want op die manier komen de boosdoeners ermee weg en blijft het geklaag dat juist mensen die het staatsbelang moeten bewaken debet zijn aan ongevallen zoals nu is gebeurd.