Onderwijs een chaos

POLITIEKE BESLISSINGEN MOETEN altijd goed worden afgewogen wanneer er processen zijn opgestart die een bepaald soort inzicht nodig hebben om het tot een goed einde te brengen. Een concreet voorbeeld is het ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur.

Henry Ori is sinds 2 mei de minister die er de scepter zwaait. Dit nieuwe schooljaar kreeg de bewindsman, die een maximale termijn van twee jaar kan uitzitten vanwege de verkiezingen in 2025, zijn eerste vuurdoop en het resultaat is een complete chaos. Toegegeven: dat is niet allemaal zijn schuld.

Er zijn geen lokalen, docenten en voorzieningen genoeg. Als klap op de vuurpijl zijn meer dan zeshonderd kinderen op basis- en VOJ-scholen nog niet geplaatst. De problemen in het binnenland zijn ook legio.

Op sommige plekken is er onderwijzend personeel, maar er is geen drinkwater, dus trokken zij terug naar Paramaribo. Daar scheen de leiding van het ministerie niet blij mee te zijn. Op andere plekken, bijvoorbeeld in het zuiden van Suriname in Kwamalasamutu kunnen de leerkrachten nog niet heen omdat de gelden om te betalen voor de reis nog niet voor handen zijn.

En tijdens de laatste persconferentie van het ministerie, blijkt toch dat er meer vragen dan antwoorden waren. Ori, die na zijn aantreden overkwam als iemand die vooral de vernieuwingen wilde continueren en die heel goed zicht had op de problemen in het veld die hij ook allemaal kon oplossen, leek nu vooral geïrriteerd wanneer van hem wel oplossingen worden verwacht. De meeste dingen moeten nog in kaart worden gebracht en goede antwoorden zijn zeer schaars.

Wanneer het besef er is dat er zoveel misgaat in het onderwijsproces dan is het toch niet te begrijpen dat de minister aan het begin van het schooljaar zoveel leden van zijn staf meeneemt om te kijken naar onderwijsmogelijkheden in Azerbaijan. Wie gaat nou naar een feest waar alles voor is betaald, als het eigen huis in brand staat?

Ori heeft het ook over de situatie in het binnenland waar nog geen plan en overzicht voor is. Volgens de bewindsman zal een groep experts daar nu naar kijken. Opvallend is dat de naam van Michel Felisi, die onder de vorige minister Marie Levens de taskforce leidde die in het binnenland de situatie in kaart bracht en daar samen met het traditioneel gezag en de overheid naar oplossingen zocht, niet meer wordt genoemd. Hopelijk kan het ministerie ook gebruik maken van de expertise van deze functionaris. In deze situatie is alle knowhow broodnodig.

Het Onderwijsministerie heeft in dertien jaar zeven ministers gekend. Leerkrachten, schoolleiders en ouders hebben deze beleidsmakers zien experimenteren met de toekomst van het Surinaamse kind. Collectief snakt deze groep naar een gedragen langetermijnvisie op het onderwijs dat in het belang van het kind wetenschappelijk verantwoord en uitvoerbaar is.

Beseffen beleidsmakers wel dat met de prijs van hun politieke grillen de toekomst van het Surinaamse kind in de waagschaal wordt geplaatst? Dat lijkt maar niet tot de leiding van dit land door te dringen.