COLUMN: Het vingertje

Gepubliceerd op:

Bron: De Ware Tijd

Begin oktober werd de Saudische journalist Jamal Khashoggi vermoord. Als kritisch volger van het Saudische koningshuis werden zijn stukken in The Washington Post als opruiend ervaren. Er is, zoals het een autocratische staat betaamt, passend gereageerd. Jamal Khashoggi werd vermoord en zijn lichaam opgelost. Zonder lijk geen moord. Zonder bewijs, geen hoofdverdachte kroonprins Mohamed bin Salman.

In het scenario was ook opgenomen een condoleanceontmoeting met de zoon van Jamal, Salah bin Jamal Khashoggi. Het medeleven van het Saudische koningshuis moest oprecht lijken. Salah kreeg behalve een hand ook een verwijtende vinger van de kroonprins als oprechte deelneming met het tragische overlijden van zijn vader.

Ik moest na het zien van deze in scene gezette condoleanceontmoeting denken aan twee personen die in een soortgelijke situatie terechtkwamen. Ilse Labadie van de Organisatie voor Gerechtigheid en Vrede kreeg op haar sterfbed ongewild bezoek van de hoofdverdachte in de Decembermoorden. Een pijnlijkere confrontatie had hij niet kunnen verzinnen door iemand de rust voor een vredige dood wreed te ontnemen.

De andere confrontatie, al dan niet met persoonlijke instemming, betreft Dew Baboeram, broer van de vermoorde John Baboeram. John Baboeram is een van de vijftien Surinamers die op 8 december 1982 is vermoord door het toenmalige militaire regiem. Hoe sta je of lig je, in het geval van Ilse Labadie, erbij in de wetenschap dat de man die alles weet van wat zich op 8 december 1982 heeft voltrokken, jou de hand schudt en jij niks kan uitrichten?

Zoals de hoofdverdachte met de nabestaanden omgaat, zoveel disrespect gunt hij de rechterlijke macht ook. Een onbeschrijfelijke schoffering. Een doodgewone crimineel was allang van zijn bed gelicht maar hij is er nog trots op dat hij er geen moment onrustig van slaapt. Dat het recht ook nog iedere verdachte in de gelegenheid stelt zijn/haar laatste woord te voeren, zelfs daar voelt hij zich te groot voor. De man waant zich onaantastbaar.

Ook de Krijgsraad liet zich meesleuren in zijn zelfingenomen verheven status door te overwegen hem alsnog de kans te geven zijn laatste zegje te doen. Maar dan moest advocaat Irwin Kanhai vertellen wanneer zijn cliënt voor de rechtbank verschijnt. "Mevrouw de president, hij gaat niet verschijnen", was het korte en bondige antwoord. Dat een rechtbank als het ware op de knieën een verdachte bedelt om op zijn eigen zitting te verschijnen is een unicum.

Maar niet alleen de rechterlijke macht lijkt aan de leiband van de hoofdverdachte te lopen. Ook monseigneur Karel Choennie met zijn verzoeninginitiatief overkomt hetzelfde. Aan de Organisatie van Amerikaanse Staten is gevraagd te bemiddelen voor als het Decemberproces achter de rug is. Echter stelt de OAS daar pas toe over te gaan als het Surinaamse staatshoofd officieel een verzoek indient.

Een luxueuzere positie kan de hoofdverdachte zich niet wensen. Hij zal, zoals in het verleden ook is gebleken, zich niet naar de slachtbank laten leiden. De zaak traineren is voor hem de beste optie zoals het wraken van de rechter ook één van zijn vertragingstactieken was.

Ik hoorde Choennie zondag in het programma Welingelichte Kringen. De monseigneur loopt op eieren, wil niemand voor het hoofd stoten, zeker de hoofdverdachte/president niet, en zei in feite weinig tot geen hoop te hebben op een goed eind van zijn verzoeningspoging.

Het verzoeningsproces dat daders van de decembermoorden moet behoeden voor de gevangenis, is ook niet besteed aan de hoofdverdachte. Het enige wat hij steeds weer doet, is met zijn belerende vingertje en schuim op de bek iedereen die hem bedreigt met opsluiting te schofferen. Als je dat doet, heb je een sterke achterhoede. Geen adviseurs maar een goed bewapend leger dat moet voorkomen dat 's morgens de zon je vanachter de tralies begroet en nabestaanden elk recht op gerechtigheid ontneemt.

taknangami@live.nl

Bekijk origineel bericht

Nieuwsberichten van vandaag

Bekijk alle nieuwsberichten